Game On

Play (no) Evil

2008-06-25T00:01:00.004+03:00

(Προλογος: Το παρόν κείμενο γράφτηκε πριν απο αρκετό καιρο, χωρίς αύτο να σημαίνει οτι είναι και εκτός χρόνου. Με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του GTA IV, ενός παιχνιδιού το οποίο πάντα θα προκαλεί με το περιεχόμενό του το κοίνο εκτός της gaming κοινώτητας, το αναρτώ στο blog μου με την τελική του μορφή. Enjoy…)

Ας υποθέσουμε de facto για μια στιγμή ότι τα Videogames είναι όντως μια μορφή τέχνης.

Ξεκινώντας ας σκεφτούμε λίγο τις υπόλοιπες μορφές τέχνης. Ζωγραφική. Μουσική. Ποίηση. Κινηματογράφος. Γλυπτική. Όλες έχουν να μας δώσουν παραδείγματα εξαιρετικής έμπνευσης, δημιουργίας και μοναδικότητας. Όλες λίγο ή πολύ έχουν πράγματα τα οποία μοιράζονται σαν κοινά, και όλες διαφοροποιούνται αισθητά και ουσιαστικά η μια από την άλλη. Υπάρχει όμως ένα κοινό που μοιράζονται όλες οι τέχνες που δημιούργησε ποτέ ο άνθρωπος. Και αυτό είναι ένα.

Όλες οι τέχνες είχαν και έχουν στο δυναμικό τους δημιουργούς οι οποίοι λόγω του εξαιρετικά επαναστατικού ή εναλλακτικού έργου τους, έργο το οποίο θεωρούνταν ενάντιων των σημείων των καιρών τους, των συνηθειών και της κατάστασης που επικρατούσαν στην τέχνη τους την δεδομένη εποχή, χαρακτηρίστηκαν ως «αιρετικοί», «υπερβολικοί» ή ακόμα και «επικίνδυνοι». Έργο το οποίο μόνο όταν τελικά άλλαξαν οι συνήθειες, τα ήθη των τεχνών και των καιρών και όταν ο κόσμος αντίκριζε με άλλο μάτι τις δημιουργίες τους αναγνωρίσθηκαν και έγιναν κοινώς αποδεκτοί, σε μερικές περιστάσεις ακόμα και σύμβολα ολόκληρης εποχής.

Το πρώτο παράδειγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι ο Jim Morrison των Doors. Ένας άνθρωπος ο οποίος μέσα από την αποχαύνωση των ναρκωτικών και την εξάρτηση του στο αλκοόλ έδινε με στίχους να καταλάβει ο κόσμος το τι πίστευε ότι συνέβαινε γύρω του, και το τι πίστευε ότι ζούσε. Οι συναυλίες του την περίοδο 1967 – 1969 χαρακτηρίζονται ως τουλάχιστον χαώδης, ακόμα και ζωώδης. Προκαλούσε με την εμφάνιση και την συμπεριφορά του όλη την ανθρωπότητα, και είχε την δύναμη να το κάνει μέσω της μουσικής του και των στίχων του και μέσω της δυνατότητας που του έδινε η ίδια του η δισκογραφική εταιρία.

Ο William Shakespeare. Ένας άνθρωπος ο οποίος θεωρείται από τους κορυφαίους συγγραφείς που έζησαν ποτέ (αν όχι ο κορυφαίος). Τα έργα του θεωρούνται αριστουργήματα. Το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» είναι η απόλυτη ωδή στον έρωτα και την αγάπη μεταξύ δυο ανθρώπων. Το «Αμλετ» παρουσιάζει αριστουργηματικά το τι μπορεί να ταλανίσει έναν άνθρωπο και έχει θέσει το πλέον βασικό και ουσιαστικό ερώτημα για ένα ανήσυχο μυαλό: Να ζει κανείς, ή να μην ζει; Κι όμως στην εποχή του θεωρούνταν υπερβολικός και επαναστάτης, πράγματα τα οποία φρόντιζε να τα δικαιολογήσει και μέσω της ίδιας του της ζωής.

O Quentin Tarrantino κατάφερε μέσα από την σκηνοθεσία του και τα σενάρια του να προκαλέσει ποικίλα σχόλια στον κόσμο ο οποίος έβλεπε και βλέπει τις ταινίες του. Δεν διστάζει να αλλάξει εντελώς τους νόμους και τους κανόνες της σκηνοθεσίας, μετατρέποντας έτσι τις ταινίες του από splatter kung-fu fights σε κωμωδίες και δράματα, ενώ δεν διστάζει να είναι απόλυτα κυνικός και ωμός με ταινίες όπως το Hostel. Πολλοί λένε ότι είναι εκτρώματα. Άλλοι πιστεύουν ότι είναι απλά μια ιδιοφυΐα.

Και ερχόμαστε στην αρχική μας θεωρητική παραδοχή. Έστω λοιπόν ότι τα βιντεοπαιχνίδια είναι τέχνη. Ποιος δημιουργός ή developer θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «αιρετικός», «επαναστάτης», «μη αποδεκτός», «κακός για τα παιδιά και τον άνθρωπο» και γιατί;

Για κάποιον ο οποίος ασχολείται βαθύτερα με τα βιντεοπαιχνίδια η απάντηση είναι εύκολη: μα η Rockstar φυσικά! Είναι η εταιρεία η οποία κατάφερε να μας βάλει στην θέση ενός εγκληματία, να μας κάνει να κλέψουμε, να σκοτώσουμε αθώους, να δείρουμε περαστικούς, να κάψουμε αυτοκίνητα («γιατί είναι Αθηναϊκές!!!!!»), να λεηλατήσουμε μαγαζιά κ.ο.κ. μέσω του Grand Theft Auto. Είναι η εταιρία που μέσω του Manhunt μας έβαλε στην θέση μιας άκρως ψυχωτικής περσονας, της οποίας το μόνο όπλο που έχει προς εκμετάλλευση για να αποδράσει από την παράνοια είναι η βία και ο θάνατος. Είναι η εταιρία που άγγιξε την πραγματικότητα της παιδικής βίας αλλά και προβληματισμών ενός εφήβου μέσω του Kanis Kanem Edit (Bully). Και είναι η εταιρία η οποία δεν δίστασε να προκαλέσει την έκπληξη στο κοινό των gamers όταν αποφάσισε πως ένας από τους τίτλους που θα ανέπτυσσε θα ήταν sports game και θα είχε σαν θέμα το Πινγκ – Πονγκ!!!!! Μια εταιρία η οποία δεν διστάζει λοιπόν να προκαλέσει, δεν διστάζει να πειραματιστεί και δεν διστάζει να αλλάξει εντελώς ρότα στους τίτλους της. Κάτι σαν ένας σύγχρονος, ψηφιακός και gamer Andy Worchol. Και ενώ στην αρχή όλα αυτά δεν πείραζαν και πολύ τους ανθρώπους, με το που η τεχνολογία έδωσε την δυνατότητα μιας πιο ρεαλιστικής απεικόνισης του περιεχομένου των βιντεοπαιχνιδιών στις οθόνες άρχισαν και οι αντιδράσεις να γίνονται όλο και εντονότερες. Είναι πολύ διαφορετικό άλλωστε να βλέπεις ένα μικρό sprite μερικών pixel να γίνεται λιώμα από ένα αυτοκίνητο το οποίο πιο πολύ μοιάζει με Micromachines και είναι εντελώς διαφορετικό να βλέπεις τρισδιάστατα ανθρώπινα μοντέλα να κατακρεουργούνται από ένα πριόνι.

Το θέμα όμως είναι το εξής: ενώ σε όλες τις αναγνωρισμένες τέχνες δεν υπάρχουν συγκεκριμένα όρια και θέματα τα οποία μπορεί να εκφράσει και να ανακαλύψει ο άνθρωπος, στα βιντεοπαιχνίδια φαίνεται πως υπάρχουν, και μάλιστα κρίνονται και πολύ αυστηρά. Ενώ λοιπόν πχ στον κινηματογράφο μια ταινία που αποτυπώνει παιδιά να σφάζουν ενηλίκους, γονείς να πλακώνουν τα παιδιά τους, ληστές να λεηλατούν μαγαζιά, κεφάλια να κόβονται από την ρίζα και τον Χριστό να τραγουδάει disco (Jesus Christ Superstar συγκεκριμένα) μπορεί να παιχτεί άνετα στα cinema ή στην χειρότερη περίπτωση σε ένα cult festival ή να καταλήξει από το πουθενά σε κάποιο video club, ενώ στην μουσική βιομηχανία ο καθένας μουσικός, τραγουδιστής ή μπάντα μπορεί να εκφράσει ελευθέρα την άποψη του για τον Θεό, τις γυναίκες, τα παιδιά, το σεξ, την βία αρκεί να θεωρηθεί κερδοφόρος από μια δισκογραφική εταιρία και το μόνο μέτρο προστασίας που θα ληφθεί ενάντια στην κατάληξη ακούσματος της μουσικής από κάποιο παιδάκι ή διαταραγμένο άνθρωπο είναι ένα αυτοκόλλητο που λέει πάνω “Parental Advisory, Explicit Content” και τίποτα άλλο, ένα στην ζωγραφική το μόνο που εμποδίζει έναν καλλιτέχνη να εκφράσει την άποψη του και την μάτια του προς τα σεξουαλικά όργανα ή τις αιματηρές μάχες της ανθρωπότητας είναι τα όρια της έμπνευσης και της φαντασίας του, και ενώ κάποιος κομιστας μπορεί να αποτυπώσει στο χαρτί τον Χριστό να καπνίζει μαριχουάνα και να κάνει μαστουρωμένος σερφ στην θάλασσα και παρόλα αυτά το κομικ του να κυκλοφορεί κανονικότατα στην αγορά, στην βιομηχανία των videogames έχουμε το φαινόμενο να περνάν οι τίτλοι μέσω μιας επιτροπής «διαιτησίας» και κριτικής, και ανάλογα με το περιεχόμενο του τίτλου να μπαίνουν οι σχετικές ταμπέλες «Excessive Violence», «Sexual Content», «Drugs» και τα σχετικά ηλικιακά όρια 10+, 15+, 17+, 18+ κτλ. Και φυσικά σε μερικές περιπτώσεις να υπάρχει η απαγόρευση ενός τίτλου λόγω «ακραίου περιεχομένου», όπως στην πρόσφατη περίπτωση του Manhunt 2. Γιατί;

Το πρώτο πράγμα που θα πει κάποιος είναι πως τα βιντεοπαιχνίδια είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος τους: ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ. Παιχνίδι = κάτι το οποίο παίζει κάποιος. Συνήθως τα παιδιά είναι αυτά που παίζουν κάτι. Άρα λοιπόν, βιντεοπαιχνίδι είναι κάτι το οποίο παίζουν τα παιδιά. Και φυσικά το μπουζούκι είναι όργανο, ο αστυνομικός είναι όργανο, άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι… Είναι το πρώτο και σημαντικότερο λάθος το οποίο κάνει η κοινή γνώμη για τα βιντεοπαιχνίδια. Ο όρος videogaming δεν αφορά πλέον μόνο σπυριάρηδες έφηβους ή παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας. Αφορά όλη την ανθρωπότητα. Όλες τις ηλικίες. Ο καθένας μπορεί να ασχοληθεί με ένα βιντεοπαιχνίδι, γιατί πολύ απλά υπάρχει για τον καθένα ένα βιντεοπαιχνίδι με το οποίο μπορεί να ασχοληθεί. Θεματικά, σεναριακα και λειτουργικά τα βιντεοπαιχνίδια έχουν εξελιχθεί τόσο ώστε μπορούν και απευθύνονται σε όλον τον κόσμο.

Το μεγάλο «φόβητρο» των κριτών – επικριτών των βιντεοπαιχνιδιών είναι η αλληλεπιδραστική τους φύση με τον παίκτη. Ενώ λοιπόν σε μια ταινία, σε ένα μουσικό κομμάτι, μπροστά σε έναν πίνακα, μπροστά σε ένα γλυπτό, μια φωτογραφία ή ένα βιβλίο ο άνθρωπος είναι ουσιαστικά θεατής και παθητικός αποδέκτης του δημιουργήματος και του νοήματος του έργου, στα βιντεοπαιχνίδια είναι αυτός που κινεί τα νήματα. Είναι αυτός που παίρνει τις αποφάσεις, αυτός που οδηγεί τις εξελίξεις, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Και αυτό ακριβώς το σημείο είναι που υπάρχει το φόβητρο του επηρεασμού του ανθρώπου από το βιντεοπαιχνίδι. Ταυτίζεται (θεωρητικά πάντα) με αυτό που κάνει και με τον χαρακτήρα που ελέγχει και στο μυαλό του περνάει η εντύπωση πως αφού μπορεί να κάνει κάτι στο παιχνίδι, μπορεί να το κάνει και στην πραγματικότητα.

Τέλος υπάρχει το θέμα της διακίνησης διαφόρων ιδεών, ιδεών οι οποίες μπορεί και «να μην είναι σωστές και ωφέλιμες προς τον άνθρωπο». Μέσω της ιστορίας και των γεγονότων ενός βιντεοπαιχνιδιού μπορούν (επίσης θεωρητικά) να προαχθούν διάφορες ιδέες, απόψεις, σκέψεις και ιδεολογίες οι οποίες μπορεί και να είναι απορριπτέες από την κοινή γνώμη. Ποιος άραγε υποστηρίζει το ότι να σκοτώνεις κάποιον είναι καλό ή έστω επιτρεπτό την σήμερον ημέρα; Ποιος μπορεί να υποστηρίξει με πάθος ότι το να κλέβεις από τους πλούσιους και να δίνεις στους φτωχού σαν άλλος Ρομπέν των Δασών είναι μια τακτική που ωφελεί το καλό του ανθρώπου χωρίς να του δέσουν ζουρλομανδύα;

Αφού απάντησα στο θέμα της «παιδικότητας» των βιντεοπαιχνιδιών, ας απαντήσω και στα δυο παραπάνω θέματα. Στο θέμα της αλληλεπιδραστικής φύσης των βιντεοπαιχνιδιών δεν έχω να πω πολλά παραπάνω από ότι είπα σε προηγούμενο κείμενο μου με τίτλο “Think Before You Play”. Πιστεύω απόλυτα πως είναι θέμα παιδείας και συγκρότησης χαρακτήρα. Την ευθύνη για το τι σκέφτονται, τι μαθαίνουν, με τι ασχολούνται, τι πιστεύουν και φυσικά τι παίζουν τα παιδιά έχουν απόλυτα και μόνο οι γονείς και σε δεύτερη μοίρα οι καθηγητές τους. Πώς είναι δυνατόν ένα παιδί το οποίο έχει μεγαλώσει με πατέρα αλκοολικό, μητέρα καταπιεστική, αδέρφια που το σπάνε καθημερινά στο ξύλο, καθηγητές οι οποίοι το μόνο που τους νοιάζει είναι να βγει η μέρα και να πάρουν στο τέλος του μήνα τον μισθό τους ή να βγουν στον δρόμο να διαδηλώσουν για τις συνθήκες του επαγγέλματος τους χωρίς να κοιτάν το τι τάξεις και παιδιά αφήνουν πίσω τους και φίλους οι οποίοι καπνίζουν από τα 12 τους, πίνουν από τα 16 τους και κυκλοφορούν με μηχανή από τα 13 τους και αμάξι από τα 15 τους να ΜΗΝ παρασυρθεί από το ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ μπορεί να το προκαλέσει και να το διαβάλει; Ή αντίθετα, πώς είναι δυνατόν ένας νέος ο οποίος πήρε σωστές αρχές και αξίες από την οικογένεια του, είχε πιστούς φίλους, ασχολούνταν με πολλές δραστηριότητες όπως σπορ, μουσική, διάβασμα, έχει συναισθήματα και τα εκφράζει, δεν φοβάται να κάνει γνωστές τις σκέψεις και τις απόψεις του και ξέρει τα όρια του ή φροντίζει να τα μάθει, να καταλήξει να εγκληματήσει λόγω ενός βιντεοπαιχνιδιού;

Τα ίδια ισχύουν και για τις περιπτώσεις διακίνησης ιδεών, με μόνη διαφορά πως ο άνθρωπος είναι λογικό να μαθαίνει νέα για αυτόν πράγματα και να ακούει νέες απόψεις ή εναλλακτικές γνώμες.

Αυτό το οποίο όμως δεν καταλαβαίνουν πολλοί είναι το εξής: ότι άπαξ και ένας άνθρωπος μεγαλώσει και συγκροτήσει σε μεγάλο βαθμό τον χαρακτήρα του, είναι ελάχιστα τα πράγματα που μπορεί να τον αλλάξουν, και συνήθως είναι και πάρα πολύ δυνατές εμπειρίες, όπως θάνατος, απόρριψη, έρωτας, πάθος, φόβος. Έτσι λοιπόν έχει και το δικαίωμα της επιλογής. Μπορεί να επιλέξει το τι θα διαβάσει, τι θα ακούσει, τι θα δει, τι θα παίξει. Και από εκεί και πέρα είναι στην διακριτική ευχέρεια του να επιλέξει και το τι θα πιστέψει και τι θα ακολουθήσει και τι όχι. Αυτή είναι η βασική αρχή της ελευθερίας του ατόμου, και έχουν γίνει μάχες και έχει χυθεί αίμα για αυτό το πράγμα. Το να στερείς λοιπόν την ελευθερία της επιλογής ενός βιντεοπαιχνιδιού – ενός ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ πράγματος – από έναν άνθρωπο είναι κάτι το οποίο αναιρεί το ίδιο σου το σκεπτικό: την προστασία του ατόμου. Και δεν μιλάμε για ακραία πράγματα! Δεν μιλάμε για διακίνηση όπλων, ναρκωτικών, βίας, πορνείας, ναζισμού ή οτιδήποτε. Μιλάμε για κάποια προϊόντα τα οποία θεωρούνται είδος ψυχαγωγίας. Εάν θέλουν κάποιοι ισχυροί του πλανήτη μας να προστατέψουν τα παιδιά από την βία και το έγκλημα, καλά θα κάνουν να στραφούν στο πιο δυνατό όπλο που έχουν: την ΠΑΙΔΕΙΑ. Καλά θα κάνουν να μην παράγουν αυριανούς συνταξιούχους των 100 ευρω το μήνα, καλά θα κάνουν να μην κατακλέβουν το δημόσιο χρήμα και να μην αναιρούν με τις πράξεις τους τις υποσχέσεις και τα λόγια τους, καλά θα κάνουν να μην προκαλούν πολέμους και κοινωνικές ανισότητες και καλά θα κάνουν να μην θεωρούν τα βιντεοπαιχνίδια ως τον αποδιοπομπαίο τράγο ο οποίος φταίει για όλα τα κακά του σύγχρονου κόσμου.

Θα ήμουν όμως εντελώς αφελής εάν υποστήριζα ότι όλα στην βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών είναι «αγγελικά πλασμένα». Ενώ οι καλλιτέχνες και οι εμπνευσμένοι δημιουργοί πράγματι υπάρχουν και είναι ευλογημένοι με πλούσιο ταλέντο, όλα περνούν μέσα από τις εταιρίες. Έτσι, όπως καμία εταιρία ποτέ στην μουσική δεν ανατίναξε τα μυαλά της όπως ο Kurt Cobain, έτσι κι εδώ κανένας publisher δεν πρόκειται λόγω ιδεολογίας και τέχνης να κλείσει και να πει «δεν γουστάρω άλλο την φάση, σταματήστε την γη για να κατέβω». Οι εταιρίες είναι αυτό που λένε: ΕΤΑΙΡΙΕΣ. Είναι μέσα στο παιχνίδι για το κέρδος. Εκδίδουν προϊόντα τα οποία πιστεύουν ότι θα τους αποφέρουν πολλά πράσινα χαρτάκια με τυπωμένες φάτσες νεκρών προέδρων των ΗΠΑ πάνω τους. Και όσο κι αν υποστηρίζουν ότι βοηθάν το έργο των καλλιτεχνών με το να τους παρέχουν την οικονομική δυνατότητα να φτιάξουν τα παιχνίδια που θέλουν, δεν πείθουν κανέναν, ειδικά όταν developers οι οποίοι πραγματικά δίνουν αριστουργήματα στο κοινό (όπως το Okami της Clover Studios) κλείνουν λόγω «κακών οικονομικών αποτελεσμάτων». Δυστυχώς στην βιομηχανία δεν αρκεί μόνο μια κιθάρα, ένα μολύβι και ένα χαρτί για να γίνει κάποιος διάσημος και να θεωρηθεί καλλιτέχνης. Χρειάζονται μηχανήματα, προσωπικό, υλικό και πολλά, μα πάρα πολλά εκατομμύρια δολάρια για να μπορέσουν να δημιουργήσουν τα έργα τα οποία οι ίδιοι θέλουν. Και φυσικά έχουν περάσει οι εποχές όπου ο κάθε Sid Mayer μπορούσε να προγραμματίσει έναν Flight Simulator σε Amiga και να τον παρουσιάσει σε έναν εκδότη ή ένα κατάστημα και να το πουλήσει έτσι. Το παιχνίδι έχει χοντρύνει για τα καλά.

Βεβαίως υπάρχει και το θέμα της ευθύνης που έχει η ίδια η βιομηχανία απέναντι στο ακατάλληλο περιεχόμενο. Όταν υπάρχει πρόκληση μόνο για την πρόκληση και όταν βαφτίζεις τέχνη ένα παιχνίδι το οποίο δείχνει ανθρώπους να σφάζονται και να βασανίζονται χωρίς προφανή λόγω και αιτία ή αποτυπώνεις στην οθόνη την γενοκτονία ενός ολόκληρου λαού, ή όταν προσπαθείς να επεκτείνεις την δυναμική που έχει η χώρα σου στον στρατιωτικό τομέα (Command & Conquer Generals or Rainbow Six anyone?) καταντάει τουλάχιστον γελοίο το θέμα και είναι λογικό να θεωρείται προσβλητικό ή ακόμα και επικίνδυνο για το ευρύ κοινό. Είναι σαν να είσαι ζωγράφος και να αποτυπώνεις στον καμβά τον Χριστό να πυροβολείται από τους Σατανιστες ή να γράφεις ένα ποίημα λέγοντας ότι ο Μωάμεθ ήταν ομοφυλόφιλος. Είναι αυτονόητο ότι θα προκαλέσεις διαμαρτυρίες και προβλήματα. Οπότε εάν θέλει η βιομηχανία να μην έχει τέτοιου είδους προβλήματα, θα πρέπει να αποβάλει εν τη γενέσει τους και από μόνη της τέτοια φαινόμενα και να συνειδητοποιήσει ότι τα βιντεοπαιχνίδια δεν είναι ένα μέσο δημιουργίας πλούτου αλλά ένα μέσο ΨΥΧΑΓΩΓΙΑΣ το οποίο πλέον μπαίνει στα σπίτια ολόκληρου του πλανήτη και αφορά όλες τις ηλικίες και όλων των ειδών τα άτομα.

Σαφώς όλοι μπορούν να καταλάβουν ότι τα παραπάνω είναι λίγο – πολύ ουτοπικά, και πως είναι στην φύση του ανθρώπου να ψάχνει για θύματα και φταίχτες όταν θέλει να ξεφεύγει των ευθυνών του και πως από την στιγμή που θα βρεθεί η κότα με τα χρυσά αυγά θα κοιτάξουν όλοι να την εκμεταλλευτούν. Ξέρουμε ότι τα βιντεοπαιχνίδια είναι πράγματι το εξιλαστήριο θύμα πολλών κακών αυτού του κόσμου. Αυτό το οποίο πρέπει να κάνουμε σαν παίχτες – και σαν άνθρωποι γενικότερα – είναι να είμαστε συνειδητοποιημένοι στο τι επιλέγουμε να παίξουμε, να κάνουμε και να δεχτούμε. Γιατί ακόμα και αν πράγματι το Manhunt ή το Carmaggedon ή το Hitler’s Fantastic Adventures (μη πραγματικός τίτλος) θέλουν να μας διαβάλουν και να δημιουργήσουν τρομοκράτες και φανατικούς από εμάς, θα πρέπει και εμείς οι ίδιοι να είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε αυτή την προσπάθεια και φυσικά να την απορρίψουμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Εκτός εάν θέλουμε να γίνουμε τέτοιου, οπότε κανένα παιχνίδι δεν φταίει εάν εμείς γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε εγκληματίες, φασίστες και δολοφόνοι.

Καταλήγοντας, ας γυρίσουμε στην αρχική τοποθέτηση. Εάν πράγματι τα βιντεοπαιχνίδια είναι τέχνη, τότε θα πρέπει να αποδεχτούμε ότι σαν τέχνη θα έχει και τις ανατροπές τις, τις επαναστάσεις τις, τα υπέρ και τα κατά της. Και οι καλλιτέχνες θα πρέπει να είναι σε θέση να εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις και τις ιδέες τους μέσα από το έργο τους. Το εάν εμείς σαν παίκτες το δεχτούμε ή ακόμα το ασπαστούμε κιόλας, είναι δικό μας θέμα και δεν έχει να κάνει με καμία επιτροπή επιβολής ορίων και κριτικής. Έχει να κάνει με την παιδεία μας και τον χαρακτήρα μας, με το κατά πόσο μπορούμε να δούμε πέρα από την μύτη μας ή καταλήγουμε να είμαστε σαν τις τρεις μαϊμούδες: See no Evil, Hear no Evil, Speak no Evil. Καλά τα όρια και η κρίσεις, καλύτερη η καλώς εννοούμενη ελευθέρια και η παιδεία.

Racing... It's in my joypad...

2008-06-11T18:32:00.004+03:00

Ίσως το αγαπημένο μου gaming genre είναι τα driving – racing games. Από την εποχή που έπαιζα το Lotus 3 στον αρχαίο πλέον (ολοκαίνουργιο τότε) 386 @ 40mhz του πατέρα μου μέχρι και το Forza Motorsport 2 στο XBOX 360 ή το GTR2 στο PC, το πάθος μου για τα αυτοκίνητα γέννησε το πάθος μου για την οδήγηση και γαλουχήθηκε μέσα από το πάθος μου για το gaming. Πραγματικά δεν υπήρξε ποτέ περίοδος της gaming ζωής μου κατά την οποία να μην έπαιζα κάποιο racing game.

Βλέποντας λοιπόν το παρόν και το μέλλον του gaming (και ειδικότερα του console gaming) μου δημιουργούνται κάποιοι προβληματισμοί σε ότι αφορά το είδος του racing game. Καταρχάς θα πρέπει να κάνουμε τον εξής διαχωρισμό: τα racing games χωρίζονται σε arcade racers και σε simulators. Είναι μια αρκετά σαφής κατηγοριοποίηση, η οποία και θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε κάποια πράγματα και να ξεχωρίσουμε κάποιους τίτλους ανάλογα με τον προσανατολισμό τους.

Αρχίζοντας από τα arcades racers, το franchise που ξεχωρίζει τα τελευταία χρόνια είναι σαφέστατα το Need for Speed, χωρίς όμως να σημαίνει ότι τα NFS είναι καλύτεροι τίτλοι από το άλλο μεγάλο franchise της βιομηχανίας, το BurnOut. Ειδικά το τελευταίο παιχνίδι, το BurnOut Paradise, έλαβε διθυραμβικές κριτικές από τον ειδικό τύπο, και όχι άδικα μάλιστα, καθώς αποτελεί ένα πάρα πολύ καλό arcade racer, το οποίο μπορεί κάλλιστα να προκαλέσει και ναυτίες στους παίκτες λόγω της απίστευτης αίσθησης ταχύτητας που καταφέρνει να αποδώσει. Παρόλη την ποιότητα του όμως, το Need For Speed είναι ένας απόλυτα καταξιωμένος στην συνείδηση των gamers τίτλος σαν όνομα, και αυτό γιατί είναι ένα franchise της Electronic Arts (του μεγαλύτερου εκδοτικού κολοσσού στην βιομηχανία, ο,τι κι αν σημαίνει αυτό) το οποίο μετράει συνεχείς παρουσίες ανά τους gaming αιώνας, αρχίζοντας από το πρώτο Need For Speed στα PC το 1994 και συνεχίζοντας ακάθεκτο μέχρι και σήμερα, κυκλοφορώντας για οποιαδήποτε πλατφόρμα υπάρχει ή πρόκειται να υπάρξει.

Από την άλλη υπάρχουν τα racing simulators (ή racing sims εν συντομία). Ο πρώτος τίτλος που έρχεται στο μυαλό του οποιουδήποτε παίκτη που έχει πιάσει χειριστήριο κονσόλας από το 95 και μετά είναι το Gran Turismo. Το GT κυκλοφόρησε για το PlayStation, φέροντας στο εξώφυλλο του την φράση «The Real Driving Simulator», φράση η οποία έχει μείνει φυσικά στην ιστορία του gaming, για πολλούς και διάφορους λόγους. Όταν κυκλοφόρησε το πρώτο GT, έφερε την επανάσταση στα Racing Games. Μέχρι τότε οι gamers έτρεχαν είτε με supercars είτε με Rally Cars από το WRC. Το GT ήταν το πρώτο παιχνίδι όπου ο παίκτης μπορούσε να αγοράσει ένα πολύ απλό αυτοκίνητο επιπέδου οικονομικής άνεσης φοιτητή (όπως το 106 Rallye ή το Mazda Demio) και να το μετατρέψει σε πύραυλο εδάφους – εδάφους, βελτιώνοντας το εσωτερικά και (μετέπειτα) εξωτερικά. Και όλα αυτά έχοντας ο παίκτης να επιλέξει ανάμεσα σε έναν αριθμό αυτοκινήτων ο οποίος έφτανε τα τρία ψηφία. Το GT είναι ο τίτλος ο οποίος έβαλε την racing και tuning κουλτούρα στο μυαλό των gamers. Δίκαια λοιπόν χαρακτηρίζεται ως το μεγαλύτερο racing franchise της βιομηχανίας και ένα από τα πιο σημαντικά χαρτιά της SONY για τις κονσόλες της.

Φυσικά το GT δεν είναι ο μόνος racing sim στην βιομηχανία. Μάλιστα υπάρχουν πλέον τίτλοι οι οποίοι προσφέρουν σαφώς περισσότερα από πλευράς gameplay και αίσθησης οδήγησης. Μέσα σε αυτούς είναι ονόματα όπως Colin McRae Rally (R.I.P. Colin…), TOCA Race Driver, Grand Prix 4 για τα PC και φυσικά ο μεγαλύτερος αντίπαλος του GT αυτή την στιγμή και ένας από τους καλύτερους racing τίτλους όλων των εποχών, το Forza Motorsport της Turn10 για το XBOX.

Ας σταθούμε λίγο στο Forza. Πολλοί από εσάς που μπορεί να διαβάζετε το blog (και οι πέντε δηλαδή…lol) ίσως γνωρίζετε ότι είναι πλέον ο αγαπημένος μου racing τίτλος. Δεν είναι τυχαίο… Το Forza ήρθε από το πουθενά για το XBOX και κατάφερε να κάνει το ακατόρθωτο για πολλούς: κατάφερε να γίνει το αντίπαλων δέος του GT. Εκεί που το GT χώλαινε, το Forza μεσουρανούσε. Εκεί που το GT είχε προβλήματα, το Forza προσπερνούσε με 2500 στροφές ανά λεπτό στον κινητήρα του. Πού δηλαδή; Στην AI, στο customizing των αυτοκινήτων και εν τέλη στην ανόθευτη gaming εμπειρία οδήγησης που προσέφερε. Εκεί που στο GT η AI πατούσε πάνω σε αόρατες ράγες τρένου και ο ένας αγώνας ήταν ακριβώς ο ίδιος με την προηγούμενη φορά που κάποιος τον έτρεχε, στο Forza δεν ήξερες ποτέ τι θα συμβεί σε σένα και τους αντιπάλους σου. Εκεί που στο GT για να πάρεις μια στροφή με μέγιστη ταχύτητα το μόνο που είχες να κάνεις είναι να καρφωθείς στον τοίχο και να σε οδηγήσει αυτός με την ταχύτητα που είχες, στο Forza ακουμπούσες τον αντίπαλο και εκείνος αμέσως έχανε την ισορροπία πέδησης του, σε χτυπούσαν από πίσω και βρισκόσουν πάνω στην δεξιά ανοικτή με λίγο παραπάνω ανάποδο τιμόνι από αυτό που υπολόγιζες και τα φρένα σου μετά από 20 γύρους στην Suzuka άρχιζαν να κιτρινίζουν στην σχετική ένδειξη στο On Screen Display και να πρέπει να υπολογίζεις το φρενάρισμα μερικά μέτρα πιο νωρίς από ότι το άρχιζες πριν. Ναι, το Forza έδινε στον παίκτη τόσο καλή εμπειρία οδήγησης. Χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι δεν είχε τα προβλήματα του: πολλοί «καλομαθημένοι» του GT παραπονέθηκαν ότι το Forza δεν είχε αρκετά μεγάλο αριθμό αυτοκινήτων. Άλλοι πάλι δεν μπορούσαν να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις ενός τόσο καλού racing sim. Κι όμως, το Forza είχε κάτι για όλους: ήταν arcade αν το ήθελε ο παίκτης, και ήταν απόλυτο sim εκεί που ο τολμών «γκαζιαρης» gamer ήθελε και μπορούσε να αντεπεξέλθει.

Τέλος, υπάρχουν και παιχνίδια που ακροβατούν μεταξύ sim και arcade racing. Ένα πολύ καλό παράδειγμα είναι το τελευταίο SEGA Rally, του οποίου η ιστορία είναι γραμμένη με χρυσά γράμματα στα βιβλία των arcades, με τόνους και τόνους κερμάτων να αποδίδουν τα του Καίσαρος το Καισαρι. Το SEGA Rally δίνει την αίσθηση της οδήγησης ενός Rally Car, χωρίς να απαιτεί όμως τις 150 αποφάσεις ανά δευτερόλεπτο ενός Colin McRae, ενός Tommy Makkinnen και ενός Sebastian Loeb. Τα πράγματα είναι απλά: στρίβεις το αυτοκίνητο, κρατάς την ισορροπία του με το γκάζι μέσα στην στροφή ή το φρένο και εφαρμόζεις το ανάλογο ανάποδο τιμόνι για να βγεις από την στροφή με τις ρόδες καρφωμένες ευθεία. Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για το επερχόμενο TOCA Race Driver: Grid της Codemasters, μόνο που εκεί θα υπάρχουν κάπως μεγαλύτερες δόσεις simulation στους αγώνες, λόγω της μεγάλης γκάμας αγώνων που θα υπάρχει στο παιχνίδι (DTM, Street Racing κτλ). Τέτοια παιχνίδια λοιπόν υπάρχουν για να προσφέρουν σε όλους τους παίκτες την ευκαιρία να ζήσουν έντονες racing στιγμές χωρίς να είναι απαραίτητο να ρυθμίζουν και να δοκιμάζουν επί ώρες τις γωνίες camber των τροχών και την σκληρότητα των ελατηρίων της ανάρτησης, ούτε όμως να νιώθουν ότι απλά πατούν ένα κουμπί για γκάζι, ένα κουμπί για φρένο και έναν αναλογικό μοχλό για τιμόνι και το παιχνίδι αναλαμβάνει τα υπόλοιπα για αυτούς (κάτι σαν τα σημερινά αληθινά αυτοκίνητα με ένα κάρο ηλεκτρονικά βοηθήματα τα οποία δεν μπορούν να προσφέρουν την ανόθευτη εμπειρία οδήγησης που προσέφεραν κάποτε τα παλαιοτέρα αυτοκίνητα, θυσιάζοντας την οδηγικη ευχαρίστηση στον βωμό της παθητικής ασφάλειας, δηλαδή του fool proof αυτοκινήτου το οποίο θα σε πηγαίνει απλά από το σημείο Α στο σημείο Β απροβληματιστα. Ένα σύγχρονο ρομπότ με τέσσερις ρόδες δηλαδή, στο οποίο το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να του πεις από πού θα πάει και πώς και αυτό αναλαμβάνει τα υπόλοιπα, ξεκόβοντας εντελώς τον οδηγό από την οδήγηση… Ξέρω το παρατράβηξα, αλλά έπρεπε να τα πω…).

Έτσι λοιπόν υπάρχει κάτι για όλους. Και κάπου εδώ αρχίζουν οι προβληματισμοί που λέγαμε στην αρχή. Ο μεγάλος μου προβληματισμός λοιπόν είναι το κατά πού τραβάει το είδος των racing games. Ναι, υπάρχουν τα racing sims και τα arcade racers. Το θέμα είναι ότι πλέον υπάρχουν πάρα πολλά arcade racers (δεν αναφέρω καν την περίπτωση παιχνιδιών εκτός του μηχανοκίνητου αθλητισμού όπως τον ξέρουμε, δηλαδή παιχνίδια τύπου WipeOut ή Hydro Thunder πιο παλιά) και ελάχιστα racing sims. Φαίνεται ότι η true racing gaming κοινότητα είναι πολύ μικρότερη σε σχέση με τους gamers που θέλουν απλά να πιάσουν το χειριστήριο και να τρέξουν με 300χλμ/ωρα προσπερνώντας τους πάντες. Επίσης, η περίπτωση του Gran Turismo έχει καπακώσει όλη την υπόλοιπη αγορά, κάνοντας απίστευτες πωλήσεις κάθε φορά που κυκλοφορεί ο εν λόγω τίτλος (και μάλιστα δημιουργώντας και το μεγαλύτερο marketing έγκλημα στην βιομηχανία αυτή την στιγμή κατά την γνώμη μου, την απίστευτα απροκάλυπτη κερδοσκοπική ενέργεια του να κυκλοφορεί ένας τίτλος με το όνομα GT Prologue στην αγορά πριν την κανονική κυκλοφορία του παιχνιδιού, δημιουργώντας hype, προσδοκίες για επίλυση των τραγικών προβλημάτων που συνεχίζουν να υπάρχουν στο GT, όπως η ΑΙ με σύνδρομο down, η on-rails αγωνιστική προσέγγιση της και η έλλειψη εμφανούς ζημιάς στα αυτοκίνητα, κάτι το οποίο είπε η Polyphony Digital ότι θα υπάρχει πλέον στον GT5… Άντε να δούμε… ) και ουσιαστικά μην αφήνοντας κανένα περιθώριο για κέρδη σε άλλα τέτοια παιχνίδια. Εδώ κάπου μπορούμε να καταλάβουμε το μέγεθος της επιτυχίας του Forza Motorsport. Τέλος, η οδήγηση είναι μια και μοναδική. Όσο και να βελτιωθούν τα γραφικά και ο ήχος σε ένα racing sim, ο ένας και μοναδικός του στόχος είναι να προσφέρει την εμπειρία της οδήγησης και ειδικότερα της αγωνιστικής οδήγησης όπως πρέπει στον παίκτη.

Έτσι λοιπόν τα racing games έχουν πέσει σε ένα τέλμα. Το GT πουλάει και θα συνεχίσει να πουλάει όσο είναι από πίσω το όνομα PlayStation στο μυαλό του κάθε gamer, το Forza έκανε το μπαμ και πρέπει να συνεχίσει έτσι, ενώ αρκετοί άλλοι τίτλοι περνούν στα αζήτητα της gaming κοινότητας γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει αρκετός χώρος για το είδος στην θήκη του εκάστοτε gamer.

Τι πρέπει να γίνει για να βελτιωθεί η κατάσταση λοιπόν;

Η Γνώμη μου είναι πολύ συγκεκριμένη: βελτίωση της επικοινωνίας του παίκτη με το αυτοκίνητο. Κοινώς καλύτερη μεταφορά της εμπειρίας της οδήγησης μέσω του gameplay και μέσω του χειρισμού και του ίδιου του χειριστηρίου. Το Forza 2 έχει καταφέρει κάτι το οποίο πριν από κάποιο καιρό ζούσαν μόνο οι σκληροπυρηνικοί του PC Gaming: κατάφερε να μεταφέρει στον παίκτη μέσω του χειρισμού του και της απίστευτα καλής εκμετάλλευσης του χειριστηρίου του XBOX 360 ένα πάρα πολύ μεγάλο ποσοστό από το τι νιώθει ένας οδηγός αγώνων. Φυσικά δεν είναι τέλεια μεταφορά, αλλά πιστέψτε με πλησιάζει αρκετά. Έτσι λοιπόν, τα racing sims θα πρέπει να μην είναι sims μόνο στην συμπεριφορά του αυτοκινήτου ανάλογα με τους χειρισμούς του παίκτη, αλλά θα πρέπει να μεταφέρουν μέσω την αλληλεπίδρασης παίκτη και παιχνιδιού τον gamers στην θέση του οδηγού. Αυτό σημαίνει πρακτικά καλύτερες κάμερες, ρεαλιστική απεικόνιση, πιστευτή ΑΙ ( η οποία είναι το Α και το Ω ενός racing sim, μετά από τον χειρισμό) και ποικιλία περιβάλλοντος και συνθηκών οδήγησης. Κοινώς, όταν πατάς το γκάζι να νιώθεις πραγματικά ότι πατάς γκάζι και όχι ότι πατάς απλά ένα κουμπί ΑΝΤΙ γκαζιού, όταν στρίβεις να νιώθεις ότι στρίβεις ένα αυτοκίνητο και όχι ότι στρίβεις μια εικόνα που ΝΟΜΙΖΕΙΣ ότι δείχνει ένα αυτοκίνητο να στρίβει και όταν νικάς να νιώθεις ότι έχεις νικήσει γιατί είσαι καλύτερος από τους υπόλοιπους οδηγούς και όχι να νιώθεις ότι απλά νίκησες το ΠΑΙΧΝΙΔΙ.

Για μένα, το καλό racing sim πλέον το καταλαβαίνεις όταν ανοίγεις την κονσόλα για να βελτιώσεις τον χρόνο που έκανες με το Pagani Zonda στο Nuerburgring, όταν ξοδεύοντας τα τελευταία σου 10000 credits για εκείνη την μεγάλη τουρμπίνα για το Evo IX που έχεις χιλιοτρεξει ξέρεις ότι θα σε κάνει να νικήσεις εκείνο τον αναθεματισμένο αγώνα στην Tsucuba και όταν νικάς με το LeMans AUDI Diesel Racer μετά από 60 αιματηρούς γύρους απλώνεσαι κατάκοπος αλλά πανευτυχής στον καναπέ σου ξέροντας ότι δεν είναι πολλοί οι gamers που είχαν την υπομονή, την ικανότητα και τα κότσια να την βγάλουν καθαρή μετά από έναν τέτοιο αγώνα, πόσο μάλλον να νικήσουν. Και φυσικά δεν έχει σημασία το κύπελλο ή τα χρήματα στο παιχνίδι. Σημασία έχει ότι ξέρεις πως αν κάποιος σου πει «Σε πάω μια κόντρα» στο XBOX Live, εσύ θα του απαντήσεις «I’m in» ξέροντας πώς με ο,τι και να τρέξετε, θα πρέπει να είναι damn good για να σε αντιμετωπίσει. There is no place for second place…

Gaming: Collector's Edition

2008-01-25T18:41:00.000+02:00

Έχει δημιουργηθεί μια τάση στην βιομηχανία. Κάθε τίτλος ο οποίος έχει αρκετό hype για να δικαιολογήσει τις πωλήσεις του (όχι όμως απαραίτητα και την ποιότητα του) κυκλοφορεί συνήθως σε δυο εκδόσεις: μια κανονική και μια Collector’s ή Special Edition. Φτάσαμε μάλιστα στο φοβερό σημείο όπου η Bungie θεώρησε ότι δεν θα έφτανε σε μερικούς μια «απλή» συλλεκτική έκδοση του HALO 3 με κάποια extras και έτσι είχαμε την χαρά να δούμε και μια Legendary Edition του παιχνιδιού, όπου το κεντρικό extra ήταν φυσικά μια ρεπλίκα του κράνους του Master Chief (σ.σ. για όσους ζουν σε σπηλιά: το όνομα του πρωταγωνιστή του παιχνιδιού.) Πολύ ωραία όλα αυτά. Σε τι ωφελούν όμως;

Το πρώτο ερώτημα το οποίο μου έρχεται προσωπικά στο μυαλό είναι το εξής: τι κάνει έναν τίτλο να ονομάζεται «συλλεκτικός»; Και πού οφείλεται αυτή η συλλεκτική του αξία;

Μια πρώτη ένδειξη «συλλεκτικοτητας» ενός τίτλου η διαχρονική του αξία, έτσι όπως αυτή μπορεί να υπολογιστεί από την ποιότητα και την σημασία του ως προς την βιομηχανία. Έτσι λοιπόν γίνεται αμέσως κατανοητό το γιατί κάποιος μπορεί να πληρώσει μέχρι και κάποιες εκατοντάδες ευρώ στο EBay για ένα cartridge του Super Mario Bros. για το NES σε πολύ καλή κατάσταση (άλλη μια παράμετρος του όρου «συλλεκτικός») ή για ένα ολοκαίνουργιο και σφραγισμένο κουτί του Street Fighter II για το Mega Drive ή ακόμα και κάποιες χιλιάδες ευρω για μια Amiga με αρκετούς τίτλους. Συλλεκτικοί θεωρούνται από πολλούς τίτλοι οι οποίοι κατέχουν θέση εξέχουσας σημασίας στην ιστορία της βιομηχανίας, και έτσι αποτελούν από μόνοι τους ιστορικό κειμήλιο για κάποιον ο οποίος μπορεί να τους έχει στην κατοχή του.

Αμέσως μετά υπεισέρχεται ο παράγοντας «έκδοση». Αυτό είναι κάτι το οποίο φροντίζουν οι ίδιες οι εταιρίες να παρέχουν στην αγορά, καθώς κυκλοφορούν τα παιχνίδια τους σε «περιορισμένες εκδόσεις» οι οποίες πολλές φορές μπορεί να είναι εκδόσεις του κανονικού παιχνιδιού με αρκετά extras, ειδικά διαμορφωμένα πακέτα ως προς το artwork ή την συσκευασία (μεταλλικά πακέτα ή διαφορετικού μεγέθους και αρτιστικης προσέγγισης) ή απλώς πακέτα με in-game extras. Συνήθως βέβαια είναι μια συγχώνευση όλων των παραπάνω, με κλασσικά παραδείγματα τις collector’s edition των παιχνιδιών της Blizzard, WarCraft III και World of WarCraft, πακέτα τα οποία περιέχουν από χάρτες, mouse pads και βιβλία με artwork μέχρι και soundtracks των παιχνιδιών και DVD με έξτρα υλικό.

Τέλος υπάρχουν και οι περιπτώσεις «επαιτιακων» εκδόσεων ή ολοκληρωμένων εκδόσεων ενός επιτυχημένου franchise της βιομηχανίας. Κλασσικότατα παραδείγματα ολοκληρωμένων εκδόσεων σε ένα πακέτο είναι τα εξής: Command & Conquer: The First Decade, Civilization Chronicles και φυσικά το τελευταίο πακέτο που κυκλοφόρησε στην αγορά (και προσωπικά αγόρασα μετά χαράς), το Heroes of Might and Magic: Complete Edition, ενώ κορυφαία επαιτιακη έκδοση είναι το Another World: 15^th anniversary edition.

Εντάξει λοιπόν, έχουμε στο περίπου μια ιδέα για το τι μπορεί να καθιστά έναν τίτλο συλλεκτικό. Αυτό όμως μπορεί να μας οδηγήσει σε κάποιες πολύ πονηρές παγίδες του marketing που μπορεί να εφαρμόζουν οι εταιρίες. Έτσι λοιπόν υπάρχουν δεκάδες παραδείγματα παιχνιδιών στα οποία ο εκδότης κότσαρε πάνω τους ένα αυτοκόλλητο με το όνομα «Collector’s Edition», αυξάνοντας παράλληλα την τιμή του πακέτου, ενώ σε καμία περίπτωση το σχετικό έξτρα περιεχόμενο δεν δικαιολογούσε μια τέτοια κίνηση. Κλασσικότατο παράδειγμα η περίπτωση της Limited Edition του παιχνιδιού Dark Messiah - Might and Magic, το οποίο είχε μια διαφορά στην τιμή της τάξης των 20 ευρω ενώ τα έξτρα του ήταν πραγματικά άθλια. Επίσης ένα καλό παράδειγμα είναι η Legendary Edition του HALO 3 από την Bungie (τίτλος στον οποίο έχω αναφερθεί σε προηγούμενο post μου στο blog). Ενώ λοιπόν το πακέτο είναι πραγματικά εντυπωσιακό, το κράνος είναι υπέροχο και υπάρχει και ένα έξτρα DVD με διάφορα καλούδια, τα 120 ευρώ που ζητούσε η Bungie για την αγορά του ήταν υπερβολικά, ειδικά από την στιγμή που το πακέτο δεν περιείχε ούτε καν το soundtrack του τίτλου, ένα soundtrack το οποίο θεωρείται πλέον κλασσικό από τους απανταχού gamers. Αυτό όμως δεν εμπόδισε κανέναν ενδιαφερόμενο από το να αποκτήσει την Legendary Edition του παιχνιδιού και να κοτσάρει το κράνος σε εμφανές σημείο του δωματίου του (κάτι το οποίο έκανε φυσικά και ο γραφών). Κι όμως η αλυσίδα καταστημάτων «Πλαίσιο» προσφέρει πλέον την Legendary Edition του HALO 3 στην τιμή των 70 ευρω!!!! Κάπου πρέπει να πάει όλο αυτό το stock… Και αυτό μας φέρνει σε ένα ακόμη πρόβλημα που υπάρχει με τις collector’s editions.

Υπάρχει μια μερίδα gamers η οποία θα αποκτήσει την Collector’s Edition του παιχνιδιού που θέλει ούτως ή άλλως. Το ξέρω γιατί κι εγώ είμαι ένας από αυτούς. Έτσι λοιπόν αγόρασα την Special Edition του Crysis (το Collector’s έγινε Special, είναι και αυτό μια αλλαγή…), την Collector’s Edition του Enemy Territory: Quake Wars, την Limited Edition του HALO 2 και φυσικά την Legendary του HALO 3. Κι όμως μέσα μου θεωρώ ότι είναι πολύ πιο συλλεκτικός τίτλος το ICO το οποίο είναι και ελληνική έκδοση και έχει και φανταστικό πακετάρισμα με σκληρό χαρτί. Θεωρώ πολύ πιο συλλεκτικό τίτλο την Collector’s Edition του Baldur’s Gate II από την Collector’s Edition του Forza Motorsport. Και αυτό γιατί είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ συλλεκτικές εκδόσεις. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου πλέον βρίσκεις πολύ πιο εύκολα τις Limited Editions των παιχνιδιών που κυκλοφορούν παρά τις κανονικές! Χαρακτηρίστηκα θυμάμαι πως στο κατάστημα Παπασωτηριου στα Ster της Θεσσαλονίκης υπάρχουν περισσότερες Limited και Legendary editions του HALO 3 και περισσότερες Limited editions του Mass Effect από ότι τα κανονικά πακέτα! Έτσι λοιπόν είναι πολύ πιο εύκολο να βρεις κάποιον να έχει σπίτι του την Limited του Mass Effect παρά την απλή, και το φοβερό είναι πως θα καμαρώνει κιόλας!!!!! Προσωπικά όμως γνωρίζω ελάχιστους έλληνες οι οποίοι έχουν την συλλεκτική έκδοση του Baldur’s Gate II…

To παραπάνω έχει να κάνει καθαρά με το marketing και την ευκαιριακή συγκυρία της κυκλοφορίας ενός πολυδιαφημισμένου παιχνιδιού με την ανάγκη των εταιριών για γρήγορο και εύκολο κέρδος. Οι εταιρίες γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι θα βγάλουν κάποια κομμάτια στην αγορά και αυτά θα πουληθούν. Όσο μεγαλύτερο το hype (και καμία φορά και η ποιότητα του τίτλου) τόσο μεγαλύτερη ευκαιρία για κέρδη. Ειδικά εάν το τίτλος αποτελεί μέρος ενός πολύ επιτυχημένου ανά τους gaming αιώνες franchise (Command & Conquer, WarCraft, HALO, Half-Life, Need for Speed, Civilization, The Sims κτλ, δηλαδή σταθερές αξίες στον gaming χάρτη) έχει σαφέστατα μεγαλύτερο εμπορικό πλεονέκτημα από ότι κάποιο νέο IP μιας ίσως νεοσύστατης εταιρίας development. Γιατί εάν το δούμε και λίγο διαφορετικά, δεν θα ήταν ποτέ το ίδιο εάν αντί για Rolls Royce ένα αυτοκίνητο με τα ακριβώς ίδια χαρακτηρίστηκα και ποιότητα έγραφε πάνω Datsun.

Στο τέλος της ημέρας όμως αυτό που μετράει είναι και πάλι (για πολλοστή φορά) η σωστή κρίση και η συνειδητοποιημένη απόφαση του καταναλωτή. Κανείς δεν βάζει το μαχαίρι στο λαιμό κάποιου λέγοντας του «ΟΧΙ, ΑΥΤΟ ΘΑ ΑΓΟΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΥΤΟ», κανείς δεν αναγκάζει τον gamer να αγοράσει την Collector’s Edition και όχι την απλή. Αυτό που θα πρέπει να υπολογίζει κανείς είναι πως αυτό που αγοράζει το αγοράζει για να το χαρεί. Και έτσι λοιπόν είναι στην διακριτική του ευχέρεια και εμπίπτει και στην οικονομική του δυνατότητα το να αγοράσει είτε την απλή είτε την συλλεκτική έκδοση ενός τίτλου.

Τέτοιες εκδόσεις παιχνιδιών αποτελούν κατά την γνώμη μου και ένα είδος «επένδυσης», όπως κάθε πράγμα το οποίο θεωρείται πως έχει κάποια συλλεκτική αξία. Ακόμα και αν τελειώσεις τον τίτλο λοιπόν, θα έχεις το συλλεκτικό πακέτο στο ράφι σου να σου υπενθυμίζει ότι κάποτε εκείνα τα 120 ευρω δεν πήγαν εντελώς στράφι, πως εκείνες οι άπειρες ώρες που κάθισες μπροστά από μια 14αρα οθόνη SuperVGA με εκείνη την Voodoo 3 3000 που αγόρασες μόνο και μόνο για ένα παιχνίδι ή οι ώρες που σπατάλησες φτιάχνοντας εκείνο το αναθεματισμένο scart ή ακόμα πιο παλιά ψάχνοντας το σωστό κανάλι για το Atari δεν ήταν ακριβώς αυτό που έλεγαν τότε οι γονείς σου «χάσιμο χρόνου». Αντίθετα ήταν οι βάσεις για να αξιοποιήσεις ένα πολύ όμορφο χόμπι με το οποίο έχεις συνδέσει τα παιδικά σου (και όχι μόνο) χρόνια.

Και κάτι τελευταίο: δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο πράγμα το οποίο λέγεται «συλλεκτική έκδοση» σε κόπια…

Preview of a Review

2008-01-09T21:11:00.000+02:00

Δύσκολοι καιροί για να είναι κάποιος συντάκτης στην βιομηχανία…

Όλοι όσοι θέλουν να λένε πως ασχολούνται συστηματικά με τα βιντεοπαιχνίδια και ξέρουν δυο πράγματα παραπάνω από έναν απλό χομπυστα, έχουν πληροφορηθεί το συμβάν της απόλυσης ενός συντάκτη της ιστοσελίδας www.Gamespot.com μετά την δημοσίευση ενός videoreview του παιχνιδιού της Eidos Kane & Lynch: Dead Men. Ενώ λοιπόν το Gamespot επιμένει πως το γεγονός ότι, ενώ το review έδωσε τον καθόλου τιμητικό βαθμό 6.0 στο παιχνίδι, παράλληλα με το γεγονός ότι η Eidos είχε προγραμματίσει μια μεγάλη διαφημιστική εκστρατεία μέσω της ιστοσελίδας για το παιχνίδι, δεν έχει καμία σχέση με την απόλυση του συντάκτη, κανένας δεν φαίνεται να τους πιστεύει. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να τους πιστέψει κανείς, όταν λίγο μετά την δημοσίευση του βίντεο, το Gamespot απέσυρε το review, τροποποίησε το κείμενο και έκανε γνωστή μέσω μιας ανακοίνωσης την απόλυση του συντάκτη. Το Gamespot, μετά από τέσσερις ολόκληρες ημέρες, εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία υποστηρίζει πως όλα αυτά είναι καθαρές συμπτώσεις και πως καμία εταιρία δεν παρεμβαίνει στο έργο των συντακτών. Τέσσερις ολόκληρες μέρες, την στιγμή που τέτοιες ανακοινώσεις στον κόσμο μας βγάνουν συνήθως με καθυστέρηση λίγων ωρών.

Μάλιστα.

Ο προβληματισμός μου δεν έχει να κάνει άμεσα με αυτό το γεγονός (το οποίο είναι εξέχουσας σημασίας για την βιομηχανία και έχει να κάνει εν πολλοίς με το τι είδους ενημέρωση τελικά έχουμε από τα ΜΜΕ γενικότερα) όσο με το πώς είναι δυνατόν στην εποχή των βιντεοπαιχνιδιών με χρόνο καθαρού gameplay κυμαινόμενο από 10 – 100+ ώρες, ένας συντάκτης να μπορεί να βγάζει καθαρά και γόνιμα συμπεράσματα για ένα παιχνίδι παίζοντας το για μόλις μερικές μέρες. Κι ενώ αυτές οι μέρες μπορεί να φαίνονται αρκετές για κάποιους, θα πρέπει να συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι κανένας αληθινός συντάκτης κάποιου περιοδικού ή site το οποίο αφορά τα videogames δεν αναλαμβάνει το review ενός μόνο τίτλου. Έτσι καταλαβαίνουμε ότι ενώ μερικές ημέρες μπορεί να φτάνουν για να κάνει κανείς review το Devil May Cry ή το Gran Turismo, είναι πρακτικά αδύνατον να μπορεί να βγάλει ασφαλή και σωστά συμπεράσματα για τίτλους μεγάλης διάρκειας και επιλογών όπως π.χ. το πιο πρόσφατο Mass Effect, ή πιο παλιά το Knights of the Old Republic και ακόμα πιο παλιά το (πραγματικά επικό και τεράστιο σε επιλογές και σενάριο) Baldur’s Gate 2. Φυσικά είναι περίπου αυτονόητο ότι σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να έχεις σαφή άποψη για παιχνίδια Massive Multiplayer Online όπως τα World of WarCraft, Eve Online και EverQuest 2 εάν δεν ασχοληθείς τουλάχιστον δυο με τέσσερις μήνες μαζί τους.

Ας πάρουμε συγκεκριμένα παραδείγματα: πολύς λόγος έχει γίνει για το αν τελικά το Bioshock είναι το αριστούργημα που πολλοί είπαν ότι είναι μέσω διθυραμβικών reviews και παρουσιάσεων στο ιντερνετ και στα περιοδικά ειδικού τύπου. Κανείς δεν αμφισβητεί πως το παιχνίδι είναι πραγματικά ποιοτικό, πως είναι έξοχο σε κάποια σημεία και πως η εμπειρία που δίνει στον παίκτη είναι αρκούντως εντυπωσιακή και άξια επένδυσης των χρημάτων που κοστίζει ο τίτλος. Κάποιοι όμως κατάφεραν να δουν παραπέρα και να εντοπίσουν λάθη και αδυναμίες στον τίτλο, αδυναμίες οι οποίες ήταν αδύνατο να φανούν μέσω ενός playthrough. Το κακό όμως είναι πως όταν περιοδικά σαν το EDGE εξέφρασαν αυτές τις αδυναμίες και βαθμολόγησαν τον τίτλο με το «λίγο», για τα δεδομένα του hype και της αρχικής εντύπωσης, 7, πλήθος θαυμαστών και παικτών ξεσηκώθηκε και τους κατηγόρησε για ελιτισμό, υπεροψία και ένα σορό άλλα κοσμητικά επίθετα. Αμέσως μετά βγήκε περισσότερος κόσμος για να υποστηρίξει αυτές τις κριτικές, και έτσι δημιουργήθηκε ένας μικρός φαύλος κύκλος γύρω από το εάν το παιχνίδι είναι τελικά αριστούργημα, τερατούργημα, μια απλή μικρή εξέλιξη του System Shock 2 (παλιού παιχνιδιού στο οποίο βασίζονται πολλές από τις ιδέες στην ιστορία και το gameplay του τίτλου) ή ένα απλά νορμάλ FPS με καλή ατμόσφαιρα. Ένας κύκλος ο οποίος θα είχε αποφευχθεί εάν τα reviews ήταν πιο προσεγμένα και ανέλυαν πιο εξονυχιστικά τον τίτλο.

Άλλο ένα παράδειγμα είναι τα RPGs. Πώς είναι δυνατόν να μπορεί κάποιος να βαθμολογήσει αντικειμενικά ένα παιχνίδι το οποίο απαιτεί τουλάχιστον 50 ώρες καθαρού παιχνιδιού για να το τερματίσει κάποιος την πρώτη φορά, χωρίς να δει όλες τις εναλλακτικές επιλογές, τα plot twists και όλες τις διαθέσιμες επιλογές για τον χαρακτήρα, την εξέλιξη και τον τερματισμό του παιχνιδιού; Όταν τα σημερινά παιχνίδια ευαγγελίζονται την ύπαρξη πολλών τερματισμών ανάλογα με τις επιλογές που έχει κάνει ο παίκτης, το εύρος αυτών των επιλογών και τις «απεριόριστες» δυνατότητες που έχει ο παίκτης, πώς είναι δυνατόν ένα μονόστηλο ή ακόμα και δισέλιδο review να μπορεί να καλύπτει όλες τις πιθανές αδυναμίες και δυνατότητες του τίτλου, εκφράζοντας έτσι μια πλήρη και εμπεριστατωμένη άποψη και καταλήγοντας σε μια σαφή βαθμολογία με έναν ακόμα πιο σαφή βαθμό; Και πώς είναι δυνατόν κάποιος να δίνει σαφή εικόνα ενός τίτλου την στιγμή που στην σημερινή εποχή χρειάζονται τουλάχιστον 12 μήνες έρευνας και ανάπτυξης ενός σχετικά καλού βιντεοπαιχνιδιού από μια καλά οργανωμένη ομάδα developing ή οποία μπορεί να αριθμεί στις τάξεις της πάνω από 50-100 προγραμματιστές, σεναριογράφους, τεχνικούς κτλ; Το μόνο στο οποίο μπορεί να καταλήξει ο συντάκτης είναι μια αναφορά στα πολύ τρανταχτά σημεία του τίτλου, σε μερικά πολύ βασικά λάθη στο gameplay ή τον χειρισμό του και να πει εάν προτείνει και κατά πόσο τον τίτλο.

Έτσι λοιπόν τα reviews καταλήγουν να είναι μια μίνι περιγραφή του τίτλου, δίνοντας στον αναγνώστη να καταλάβει τους βασικούς μηχανισμούς του παιχνιδιού, περιγράφοντας (πολλές φορές τελείως επιδερμικά στις περιπτώσεις που τα reviews δημοσιεύονται σε έγγραφο τύπο) τα υπέρ και τα κατά του και καταλήγοντας σε έναν βαθμό ο οποίος στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι και ο καθοριστικός παράγοντας ο οποίος καθορίζει την αξία του παιχνιδιού. Ακόμα χειρότερα, πολλές φορές ο βαθμός δεν δικαιολογείται από το κείμενο, ενώ η σαφήνεια του είναι τουλάχιστον συζητήσιμη στις περιπτώσεις που η βαθμολογία αφήνει πολλά περιθώρια για λάθος, όπως στις βαθμολογίες με άριστα το 100 και όχι το 10. Αλήθεια, ποια είναι η διαφορά ενός βαθμού 96% από έναν βαθμό της τάξης του 95%;

Τον τελευταίο καιρό λοιπόν έχω αρχίσει να τείνω προς την άποψη πως θα πρέπει να καταργηθεί η βαθμολογία στα reviews. Αυτό το οποίο θα πρέπει να μετράει είναι η γνώμη του συντάκτη όπως αυτός την εκφράζει μέσω του ίδιου του του κειμένου και όχι όπως την περιγράφει με ένα ξερό νούμερο. Είναι πολύ μεγάλη η παγίδα του να ψάχνει ο αναγνώστης κατευθείαν την βαθμολογία που παίρνει ένα παιχνίδι και να προσπερνάει το κείμενο, αποφασίζοντας ουσιαστικά για το αν θα ασχοληθεί με ένα παιχνίδι βάση ενός αριθμού και όχι βάση μιας εμπεριστατωμένης γραπτής εντύπωσης. Έτσι καλύτερα θα είναι το review να αποτελεί μια πιο σαφή περιγραφή του τίτλου από ότι ένα preview, να δίνει στον παίκτη να καταλάβει με το τι είδους εμπειρία μπορεί να περιμένει από αυτό και να καθιστά σαφές εάν αξίζει πραγματικά ο παίκτης να επενδύσει τα λεφτά του στο παιχνίδι ή όχι. Αργότερα και μετά από κάποιο καιρό ενασχόλησης είναι καλύτερο το να κάνει ένα «ειδικό αφιέρωμα» στον τίτλο, έχοντας έτσι την δυνατότητα και τον χώρο να περιγράψει ο συντάκτης περιεκτικότερα και πιο ουσιαστικά τα υπέρ και τα κατά του τίτλου και να δώσει μια σαφή εικόνα του τι παιχνίδι τελικά έχει στα χέρια του και αν θα πρέπει τελικά να ασχοληθεί κάποιος μαζί του ή όχι.

Φυσικά υπάρχει και το πρόβλημα της αξιοπιστίας με το παράδειγμα που έδωσα στην αρχή του κειμένου μου. Κατά πόσο άραγε μπορεί ένας αναγνώστης να βασίζεται στην γνώμη ενός συντάκτη και να είναι σίγουρος ότι αυτός δεν αποκρύπτει ουσιαστικά στοιχεία του τίτλου ή «χρυσώνει» το χάπι λόγω μια Α πολιτικής του εκάστοτε site ή περιοδικού (πολιτικής η οποία συνήθως αφορά οικονομική ενίσχυση από εταιρίες του χώρου υπό μορφή διαφημίσεων); Δυστυχώς δεν μπορεί. Αυτό που μπορεί όμως να κάνει στην σημερινή εποχή είναι να έχει μια σαφέστατη εικόνα για την γενική ποιότητα του εκάστοτε τίτλου, και για αυτό θα πρέπει να ευχαριστήσουμε σαν άλλοι Πρωθυπουργοί της χώρας τους Αμερικανούς και την καθοριστική αυτή εφεύρεση που μας δίνει την δυνατότητα να μαθαίνουμε πράγματα την στιγμή που συμβαίνουν: το ιντερνετ.

Εάν λοιπόν υπήρχαν μόνο δυο – τρία sites όπως υπάρχουν στην Ελλάδα μόνο δυο –τρία περιοδικά ειδικού τύπου που να αφορούν τα βιντεοπαιχνίδια (…για μια στιγμή… σαν πολλά δεν λέω;! ) τότε θα μπορούσαμε να έχουμε σοβαρές αμφιβολίες για το εάν έχουμε να κάνουμε με «καθαρές» απόψεις και προτάσεις. Όταν όμως το ιντερνετ έχει περισσότερα sites για βιντεοπαιχνίδια από ότι κόκκους άμμου οι παράλιες τις Χαλκιδικής, και όταν ένα βιντεοπαιχνίδι παίρνει καλές ή κακές βαθμολογίες και παρουσιάσεις από όλα σχεδόν τα sites, ε τότε είναι μάλλον αφελές να μιλάμε για θεωρίες συνομωσίας και παιχνίδια πίσω από την πλάτη των αναγνωστών. Δεν μπορεί μια εταιρία να βάζει το χέρι στην τσέπη για οποιοδήποτε site, περιοδικό ή εκπομπή παρουσιάζει το παιχνίδι της. Έτσι είναι σαφές ότι κάποιος μπορεί να επενδύσει άφοβα τα λεφτά του για ένα παιχνίδι σαν το The Orange Box το οποίο δεν έχει πάρει βαθμό κάτω από 9 πουθενά στον γνωστό κόσμο, ενώ ξέρει ότι θα πρέπει να αποφύγει π.χ. το Ultimate Adventures of Teddy The Killer Bear 4 (μη υπαρκτός τίτλος) γιατί δεν έχει πάρει πουθενά βαθμό πάνω από 3. Και για να επανέλθουμε στο θέμα με τον συντάκτη του Gamespot. Εάν το παιχνίδι είχε παντού βαθμολογηθεί με 8, 9, 10, ή 90% με 99% στα περισσότερα γνωστά και έμπιστα sites του διαδυκτιου και ο μόνος που το «έθαψε» ήταν ο εν λόγω συντάκτης, τότε μπορούμε να δεχτούμε ότι πράγματι ο συντάκτης θα ήθελε να βλάψει την Eidos μέσω του Review του (κάτι το οποίο είναι από μόνο του ηλίθιο, καθώς σε τι μπορεί να απέβλεπε μια τέτοια κίνηση; ). Όταν όμως οι γνώμες και οι βαθμολογίες των περισσότερων reviews είναι σύμφωνες με αυτή του συντάκτη, τότε δεν βλέπω γιατί το παιχνίδι βλάπτεται από το review αυτό περισσότερο από ότι βλάπτεται από όλα τα άλλα reviews και γιατί αυτό αποτελεί αιτία απόλυσης του. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ο συντάκτης μπορεί να χρησιμοποίησε «λάθος» γλώσσα και εκφράσεις στο review του. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει, καθώς το review του είναι απόλυτα ευγενικό και κατατοπιστικό ( και για του λόγου το αληθές: http://youtube.com/watch?v=5FuJ81sDR2o ).

Φανταστείτε τι θα έπρεπε να κάνουν οι διοικούντες του Gamespot εάν το videoreview ήταν του διάσημου πλέον συντάκτη του The Escapist, Ben “Yahtzee” Croshaw ( http://www.escapistmagazine.com/articles/view/editorials/zeropunctuation , δηλώνω φανατικός θαυμαστής!!!! )

Πραγματικά δύσκολοι καιροί για συντάκτες…

Think before you Play...

2007-12-08T04:55:00.000+02:00

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένα βιντεοπαιχνίδι άλλαξε τον τρόπο σκέψης σας;

Μπορούν τα βιντεοπαιχνίδια να αλλάξουν τον τρόπο σκέψης και την λογική ενός ατόμου; Είναι ικανά μέσα από την ιστορία και την πλοκή τους, μέσα από την πρόκληση και την επιλογή να κάνουν έναν άνθρωπο να αναθεωρήσει πράγματα τα οποία πίστευε μέχρι εκείνη την στιγμή;

Είναι 4 η ώρα το πρωί. Είμαι καθισμένος μπροστά από την τηλεόραση μου και βλέπω μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα σειρά στο MEGA, η οποία αφορά την ζωή μιας οικογένειας. Στην οικογένεια αυτή υπάρχουν οι γονείς, όπου ο πατέρας είναι ο Αρχηγός της Αστυνομίας και η μητέρα καθηγήτρια, και τα παιδιά , μια κόρη η οποία αποδεδειγμένα έχει επαφή με τον Θεό σε καθημερινή βάση (καθώς αυτός μέσω τρίτων την καθοδηγεί), ο μικρότερος γιος ο οποίος είναι ιδιοφυΐα (κλασσικός αμερικανός geek) και τέλος ο μεγαλύτερος γιος ο οποίος είναι ανάπηρος λόγω ενός δυστυχήματος.

Καθώς η σειρά μεταβαίνει από το ένα θέμα στο άλλο, κάποια στιγμή έρχεται η σειρά του ανάπηρου γιου ο οποίος μας δείχνει την δικιά του οπτική γωνία των πραγμάτων. Και σκέφτομαι λοιπόν: μπορεί ένα βιντεοπαιχνίδι να αγγίξει τέτοιου είδους θέματα; Μπορεί ένα βιντεοπαιχνίδι να μας βάλει στην λογική ενός τέτοιου ατόμου, ώστε να μπορέσουμε μέσα από τα μάτια του να δούμε την καθημερινότητα και τα προβλήματα τα οποία μπορεί να αντιμετωπίζει;

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, θα πρέπει να δεχτούμε ότι τα βιντεοπαιχνίδια μπορούν να «πουν» δυνατές ιστορίες, ιστορίες οι οποίες εξελίσσονται είτε αργά είτε ραγδαία, προκαλούν το ενδιαφέρον του παίκτη και είναι ανατρεπτικές ή κλισέ. Γενικά τα βιντεοπαιχνίδια έχουν τον όρο «σενάριο» και «ιστορία» μέσα τους. Επίσης θα πρέπει να δεχτούμε ότι πολλές φορές μια καλή ιστορία σε ένα παιχνίδι μπορεί να είναι και συγκλονιστική, ευχάριστη ή λυπητερή, αλλά κυρίως μια καλή ιστορία σε ένα βιντεοπαιχνίδι, μια ιστορία η οποία εξελίσσεται σωστά και επιτυχημένα μέσω του gameplay, είναι κατά κύριο λόγο παρά πολύ έως απολύτως ικανοποιητική για τον ίδιο τον παίκτη στο τέλος της, ακόμα και αν αυτό δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρο (τρανό παράδειγμα το τέλος του HALO 2). Είναι όμως μια ιστορία ενός βιντεοπαιχνιδιού ικανή να αλλάξει τον ίδιο τον παίκτη;

Ας σκεφτούμε παιχνίδια τα οποία είχαν πράγματι δυνατές ιστορίες… Στο μυαλό μου έρχονται οι εξής τίτλοι: Planescape: Torment, Baldur’s Gate, Final Fantasy VII (κατά την γνώμη μου μακράν το καλύτερο σενάριο στην ιστορία της βιομηχανίας), Metal Gear Solid (όλοι οι τίτλοι για Psone και PS2), Zelda: Ocarina of Time, Fahrenheit, Deus Ex, Half-Life 2, Max Payne κ.α. Εάν προσέξουμε, η συντριπτική πλειοψηφία των παιχνιδιών με ενδιαφέρουσες ιστορίες είτε είναι κυρίως Role Playing Games είτε κάποιο άλλο είδος παιχνιδιού (στις περισσότερες περιπτώσεις action) με στοιχεία RPG. Αυτό όμως είναι κάτι το λογικό όσων αφορά τα βιντεοπαιχνίδια, καθώς τα RPGs είναι το είδος των παιχνιδιών το οποίο βασίζεται σε παρά πολύ μεγάλο ποσοστό στην ιστορία.

Αν όμως σκεφτούμε πιο βαθιά, θα παρατηρήσουμε ότι τα περισσότερα RPGs διαδραματίζονται σε fantasy κόσμους, Τολκενικες φυλές και ιστορίες με δράκοντες και μάγους. Ελάχιστα RPGs διαδραματίζονται σε ρεαλιστικό γήινο περιβάλλον, και συνήθως αυτά αφορούν είτε το άμεσο είτε το μακρινό μέλλον, παιχνίδια στημένα έτσι ώστε να θέλουν να μας δώσουν μια εικόνα κάποιου ζοφερού μέλλοντος είτε κάποιας καταστροφής η οποία άλλαξε για πάντα την εικόνα της γης. Προσωπικά δεν θυμάμαι κανένα απολύτως RPG παιχνίδι το οποίο να αφορά την σημερινή πραγματικότητα, τα σημερινά προβλήματα και την σημερινή κατάσταση στον κόσμο μας. Και απορώ: γιατί άραγε;

Οι «καλές» ιστορίες παιχνιδιών συνήθως έχουν μέσα τους πολλά συναισθηματικά στοιχεία τα οποία αφορούν τις διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Πολλά σενάρια έχουν κάνει αίσθηση θίγοντας το θέμα της φιλίας, του έρωτα, της φύσης, του θανάτου (αυτό κι αν δεν το έχουμε ζήσει στο πετσί μας σαν gamers!!!). Ελάχιστα παιχνίδια όμως έχουν θίξει θέματα όπως η αναπηρία, η κοινωνική ευθύνη, η πολιτική, ο κομουνισμός (σε θεωρητικό επίπεδο πάντα, γιατί σε πολεμικό έχουμε βαρεθεί να σκοτώνουμε κομουνιστές, ναζιστές, έποικους και ινδιάνους, σταυροφόρους και μωαμεθανούς – φυσικά χωρίς καμία δόση κριτικής και προσβολής προς όλους τους παραπάνω, είναι απλή αναφορά), ο αποικισμός, η θρησκευτικές διαφορές και ο ρατσισμός, οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες κτλ. Κι ενώ μπορώ να θυμηθώ πάμπολλα παιχνίδια τα οποία είχαν μέσα τους φιλία, έρωτα και πόλεμο, δεν μπορώ να θυμηθώ κανένα παιχνίδι – τουλάχιστον στο πρόσφατο παρελθόν – το οποίο να έθιξε κοινωνικά θέματα και προβληματισμούς.

Ένας λόγος που συμβαίνει αυτό το πράγμα είναι το γεγονός ότι η βιομηχανία δεν έχει ωριμάσει καθόλου ηθικά. Πρόσφατο παράδειγμα η κατακραυγή του Manhunt 2, η οποία τελικά και προκάλεσε την αλλαγή κάποιου από το περιεχόμενο του παιχνιδιού (χωρίς σοβαρές συνέπειες περαιτέρω). Μια πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι το 75% των γονέων ανησυχούν για το τι είδους παιχνίδια παίζουν τα παιδιά τους. Κανείς δεν ρώτησε όμως τους ίδιους τους γονείς εάν ανησυχούν το ίδιο για το τι είδους ταινίες βλέπουν τα παιδιά τους, το τι είδους κόμικς διαβάζουν τα παιδιά τους, το τι είδους ιστορία μαθαίνουν τα παιδιά τους και το τι είδους τηλεοπτικές εκπομπές βλέπουν τα παιδιά τους. Επίσης μου έρχεται στο μυαλό και το θέμα με την εκκλησία της Αγγλίας, η οποία ανάγκασε την SONY να ζητήσει συγνώμη για το γεγονός ότι μέσα στο παιχνίδι Resistance: Fall of Man φαινόταν να βεβηλώνεται κάποιος μεγάλος ναός του Manchester από εξωγήινους (ή τέλος πάντων κάτι παρεμφερές). Και φυσικά δεν θα ξεχάσω τον διάσημο πλέον Αμερικανό δικηγόρο Jack Thompson, ο οποίος ως άλλος μαϊντανός της αμερικανικής τηλεόρασης καλείται να εκφράσει την (πάντα επικριτική ως προς τα βιντεοπαιχνίδια) άποψη του πάνω σε θέματα όπως η παιδική βία και εγκληματικότητα. Όταν λοιπόν λέω ότι η βιομηχανία δεν έχει ωριμάσει, εννοώ ότι ΚΑΙ οι ίδια η βιομηχανία δεν έχει πάρει τον εαυτό της σοβαρά (καθώς αντί να κοιτάξει να ενημερώσει τους εν δυνάμει πελάτες της για τα ηλικιακά όρια, τις μεθόδους πρόληψης παιξίματος παιχνιδιών ακατάλληλου περιεχομένου από ανήλικους και την καταπολέμηση της πειρατείας μέσω πιο ορθόδοξων τρόπων από το κλείδωμα των cd και την επιβολή ορίου στον αριθμό των εγκαταστάσεων που μπορεί να γίνει ένα παιχνίδι στο pc κοιτάζει πώς να προωθήσει πιο «κινηματογραφικά» τα παιχνίδια της και να αυξήσει τους πελάτες – και φυσικά τα κέρδη της μέσω πιο «απλοϊκών» και «καθημερινών, γρήγορων και εύκολων» - νεοελληνικά: casual – τρόπων παιξίματος και παιχνιδιών) αλλά ΚΑΙ η κοινή γνώμη (καθότι βλέπει ακόμα τα βιντεοπαιχνίδια ως κάτι το οποίο ασχολούνται μόνο παιδιά έως 16 χρονών ή ανώριμοι άνθρωποι οι οποίοι είναι κολλημένοι όλη την ώρα μπροστά από μια οθόνη - λες και οι υπόλοιποι δεν βλέπουν Oprah και ειδήσεις 12 ώρες την ημέρα – και δεν έχουν ίχνος προσωπικής ζωής).

Ένας άλλος λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό το πράγμα είναι το γεγονός ότι η βιομηχανία είναι ακόμα πάρα πολύ νέα, ειδικά εάν την συγκρίνουμε με τις υπόλοιπες βιομηχανίες ψυχαγωγίας όπως το Cinema και η μουσική. Αν σκεφτούμε ότι ο κινηματογράφος διήνυσε 40 ολόκληρα χρόνια ζωής μέχρι να αρχίσουν να κινηματογραφούνται ταινίες με περιεχόμενο διαφορετικό και συνάμα «σκεπτόμενο», ταινίες οι οποίες απευθύνονταν σε πολύ διαφορετικό κοινό, και επίσης εάν σκεφτούμε ότι στα χιλιάδες χρόνια ύπαρξης της μουσικής τέχνης μόλις την δεκαετία του 60 άρχισε να γίνεται μέσω και πολιτικών καταστάσεων η μουσική επανάσταση, με κινήματα όπως των Χίπις και μετέπειτα του Rock, Punk, Hip-Hop και Metal στοιχείου, καταλαβαίνουμε ότι η βιομηχανία έχει να περάσει πρώτα από τον δρόμο της τεχνικής εξέλιξης και μετέπειτα της θεωρητικής και ηθικής εξέλιξης ως προς το περιεχόμενο της. Και αυτό είναι κάτι που θα αργήσει λογικά να γίνει, αλλά σαφέστατα όχι τόσο όσο άργησε για τις υπόλοιπες τέχνες και βιομηχανίες.

Πιο σημαντικός λόγος όμως είναι πως πολλά θέματα τα οποία προβληματίζουν τον άνθρωπο θεωρούνται ταμπού για τα βιντεοπαιχνίδια, και αυτό έχει να κάνει με την αλληλεπιδραστική φύση του μέσου μεταξύ παίχτη και παιχνιδιού. Εάν ένα παιχνίδι δείχνει ανάπηρους να πλακώνονται σε διαδήλωση από αστυνομικούς ή δείχνει την πορνεία ως ένα τεράστιο πρόβλημα, αυτόματα η κοινή γνώμη θα υποστηρίξει ότι το παιχνίδι είναι ένα μέσο προώθησης της πορνείας ή της βιοπραγιας κατά των ανθρώπων με ειδικές ανάγκες ή ακόμα και του ρατσισμού, εθελοτυφλώντας ουσιαστικά και μην βλέποντας πως το παιχνίδι είναι ένα μέσο κριτικής ενάντια σε αυτά τα φαινόμενα και όχι μέσο προώθησης τους. Κλασσικό παράδειγμα η σειρά Grand Theft Auto. Προσωπικά αδυνατώ να πιστέψω πως όποιος έκλεψε 12000 αυτοκίνητα στο παιχνίδι έγινε αυτόματα και κλεφτής οχημάτων στην αληθινή ζωή, ή όποιος σκότωσε 300 περαστικούς πήρε το όπλο του μπαμπά ή του παππού ή ακόμα και το δικό του και βγήκε σαν τον Χάρο παγανιά στους δρόμους για να πυροβολήσει όποιον τον κοιτάει στραβά. Το σημαντικό στοιχείο εδώ είναι η έλλειψη παιδείας του ατόμου και η συγκρότηση ενός σταθερού και λογικού χαρακτήρα, πράγματα τα οποία εμπίπτουν σαφέστατα στην ευθύνη των γονέων. Είναι εύθηνη των γονέων να διδάξουν στα παιδιά τους πως το όπλο είναι κάτι το οποίο μπορεί να σκοτώσει τα ίδια και τους συνάνθρωπους τους, όπως και είναι ευθύνη των γονέων να ασχοληθούν με την διάπλαση του χαρακτήρα τους και την προώθηση των σωστών ιδεών και αξίων και να μην «παρκάρουν» τα παιδιά τους μπροστά στην τηλεόραση και την κονσόλα τους προφασιζομενοι δικές τους δουλείες και σκοτούρες και πως τα παιδιά τους είναι πιο ασφαλή μέσα στο σπίτι παρά έξω στους κινδύνους. Αυτό δείχνει αδυναμία ενασχόλησης με την ζωή των παιδιών τους ή ακόμα και αδιαφορία, η οποία είναι αυτή που φταίει για το γεγονός ότι το παιδί τους κατέληξε να τρυπιέται με βελόνες, να πασάρει τσιγαριλίκια στους συμμαθητές του ή να κάνει κόντρες με τα μηχανάκια και μετέπειτα τα αυτοκίνητα και στην τελική να καταλήξει στο έγκλημα, την φυλακή ή ακόμα και τον θάνατο. Κανένα βιντεοπαιχνίδι δεν μετέτρεψε έναν ήρεμο και συγκροτημένο χαρακτήρα σε δολοφόνο και ληστή.

Ο τελευταίος όμως και παράλληλα πολύ σημαντικός λόγος είναι το γεγονός ότι οι ίδιοι οι παίκτες δεν είναι συνειδητοποιημένοι. Και αυτό φαίνεται και από τις πωλήσεις που κάνουν τα διάφορα παιχνίδια και τα Top Ten των χωρών που είναι σημαντικές για την βιομηχανία, όπως ο ΗΠΑ, η Αγγλία, η Γερμανία και η Ιαπωνία. Όταν ο ίδιος ο παίκτης τρέχει κάθε φορά να δώσει 60 και 70 ευρω για να αγοράσει το νέο FIFA, το νέο Need For Speed, το νέο Pro Evo, το νέο Gran Turismo, το νέο Tomb Raider, το νέο HALO, παιχνίδια δηλαδή τα οποία είναι υπερβολικά διαφημισμένα και το μόνο που αποτελούν πολλές φορές είναι επανάληψη της ίδιας συνταγής με λίγες αλλαγές και δεν αγοράζουν παιχνίδια όπως το Fahrenheit, παιχνίδια τα οποία αποκλείουν της πεπατημένης και ακολουθούν τον δικό τους δρόμο σεναριακα και ηθικά, χωρίς παράλληλα να αποτελούν ποιοτικά κατώτερους τίτλους από τους προηγούμενους, τότε αυτό πρέπει να μας πει κάτι. Πρέπει να μας πει ότι ο ίδιος ο παίκτης κάποια στιγμή μοιραία θα βαρεθεί να παίζει τα ίδια και τα ίδια, αλλά όταν θα κοιτάξει να βρει ένα «εναλλακτικό» παιχνίδι θα δυσκολευτεί τρομερά καθώς θα έχουν επικρατήσει στην αγορά παιχνίδια-κράχτες, παιχνίδια τα οποία είναι σίγουρο πως θα φέρουν τα απαιτούμενα κέρδη χωρίς να έχουν όμως την απαιτούμενη ποιότητα σε σεναριακο ή αφηγηματικό επίπεδο. Γιατί ακόμα και οι developers που θα έχουν την όρεξη και την ικανότητα να φτιάξουν ένα τέτοιο παιχνίδι θα βλέπουν ότι θα είναι ασύμφορο για αυτούς οικονομικά καθώς το παιχνίδι τους δε θα τύχει της προσοχής του κοινού και θα πρέπει να είναι ένας απίστευτα εξαιρετικός και ποιοτικός τίτλος ώστε και να διαφημιστεί κατάλληλα (και συνεχώς) από την εκδότρια εταιρία αλλά και να αναγνωριστεί από τα μέσα ενημέρωσης του ειδικού τύπου ώστε να τον μάθουν και να τον αγοράσουν οι παίκτες.

Καταλήγοντας λοιπόν, αυτό το οποίο πιστεύω είναι πως ναι, τα βιντεοπαιχνίδια έχουν όλα τα εχέγγυα για να κάνουν έναν παίκτη να σκεφτεί πολλά παραπάνω από το gameplay. Έχουν την δύναμη να κάνουν ανθρώπους να «ψαχτούν», να προβληματιστούν και να αλλάξουν ριζικά την οπτική τους γωνία σε πολλά θέματα τα οποία τους αφορούν ή πιστεύουν ότι τους αφορούν. Και αυτό μπορεί να συμβεί παράλληλα με την διαδικασία της ψυχαγωγίας και της ευχαρίστησης της εμπειρίας παιξίματος ενός παιχνιδιού. Και ας μην ξεχνάμε ότι όπως και όλες οι τέχνες, έτσι και τα βιντεοπαιχνίδια θα πρέπει να εκφράζουν όσο το δυνατόν πιο πολλές ιδέες και απόψεις, αφήνοντας όμως στην κρίση του ίδιου του παίκτη την απόφαση του να μπει στην διαδικασία να τα παίξει και να ερευνήσει το θέμα τους και την λογική τους και την κατάληξη στο οποιοδήποτε δικό του συμπέρασμα. Έχουμε όμως καιρό ακόμα…

The Portal to Next-Gen

2007-10-31T19:01:00.000+02:00

Έχουμε βαρεθεί να ακούμε εδώ και πολύ καιρό τον όρο next-gen. Ο τάδε τίτλος έχει next-gen γραφικά, ο δείνα τίτλος έχει next-gen εφε και ούτω καθεξής. Από την στιγμή που κυκλοφόρησε το ΧΒΟΧ 360 και τα Windows Vista με το πολυδιαφημισμένο DirectX 10, το μόνο που ακούμε και περιμένουμε να δούμε είναι next-gen τίτλοι για τις κονσόλες και τα PC μας.

Φυσικά υπάρχουν τίτλοι οι οποίοι όντως εκμεταλλεύονται τις δυνατότητες της νέας γενιάς τεχνολογιών (κυρίως στα γραφικά) και μας δίνουν μια πάρα πολύ καλή εικόνα στο τι θα επακολουθήσει στο μέλλον. Παιχνίδια σαν το Gears of War, Project Gotham Racing 4, HALO 3,The Elder Scrolls IV: Oblivion, Quake Wars και φυσικά ο πλέον αναμενόμενος τίτλος στην ιστορία του PC, το Crysis, μας δείχνουν τον δρόμο στον οποίο θα πορευτούν τα βιντεοπαιχνίδια στο κοντινό μέλλον.

Το κακό είναι ότι αυτά τα παιχνίδια μας δείχνουν το μέλλον κυρίως όσων αφορά τον τεχνικό τομέα. Όλα τα παραπάνω είναι παιχνίδια τα οποία βασίζονται σε μηχανισμούς και ιδέες χιλιοπαιγμενες και δοκιμασμένες, προσπαθώντας απλά να εμπλουτίσουν την εμπειρία των προηγουμένων ετών, μη προσφέροντας ουσιαστικά κάτι το εντελώς καινούργιο σε επίπεδο gameplay παρά μόνο σε επίπεδο eye candy (για τα μάτια μας μόνο).

Και κάπου εδώ έρχεται μια αναμενόμενη κυκλοφορία για τα PC (και προσεχώς τις κονσόλες) για να μας αποδείξει ότι η αληθινή next-gen εμπειρία δεν χρειάζεται ούτε DX10, ούτε απίστευτα εφε, ούτε τρομερή ΑΙ, ούτε καν ειδικό χειριστήριο. Χρειάζεται απλά μια φρέσκια και δουλεμένη ιδέα εκτελεσμένη με απόλυτη επιτυχία. Η εν λόγω κυκλοφορία είναι φυσικά το Orange Box της Valve, και ο καθοριστικός της τίτλος είναι το Portal.

Το Orange Box είναι κάτι σαν gift set για τους φαν του Half-Life 2. Περιέχει το original Half-Life 2, τα episode 1 και 2, το Team Fortress 2 ( η χαρά του multiplayer fps) και φυσικά το Portal. Ενώ λοιπόν τα τέσσερα πρώτα παιχνίδια είναι ευρέως γνωστά στο κοινό και βασίζονται κι αυτά σε fps νόρμες και μηχανισμούς, το Portal ουσιαστικά κλέβει την παράσταση εφευρίσκοντας ένα εντελώς νέο στυλ gameplay.

Το Portal δεν έχει απίστευτα γραφικά. Μάλλον λειτουργικά θα τα χαρακτήριζα. Δεν έχει εκπληκτικό soundtrack, παρά μόνο το εντελώς απαραίτητο μουσικό θέμα με αρκετά όμορφα εφε και voice overs. Δεν έχει καν όπλα. Το μόνο που έχει το Portal είναι ένα όπλο το οποίο δημιουργεί «πύλες» στον χώρο του εκάστοτε δωματίου, όπου ο παίκτης μπορεί να μεταβεί άμεσα μέσα από αυτές σε συγκεκριμένα σημεία του χώρου, με μοναδικό σκοπό να φτάσει στο τέρμα της πίστας και να προχωρήσει στην επόμενη. Ενώ λοιπόν η ιδέα φαίνεται (και είναι) απλή, η πραγματοποίηση της κατέστη δυνατή μετά από πολύ δουλεία και προσπάθεια. Και η εκτέλεση της είναι απλώς μαγική! Έτσι λοιπόν ο παίκτης θα πρέπει να επιστρατεύσει όλη του την νοητική ικανότητα, την εφευρετικότητα και την αυτοσυγκέντρωση ώστε να μπορέσει να «μετρήσει» σωστά τις κινήσεις του και την τοποθέτηση των portals ώστε να μπορέσει να μεταφέρει κουτιά που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα μπορούσαν να περάσουν από το ένα δωμάτιο στο άλλο, να «οδηγήσει» στον σωστό στόχο τις μπάλες ενέργειας στο εκάστοτε δωμάτιο ώστε να ανοίξουν κάποιες πόρτες, να αλλάξει εντελώς την αίσθηση των τριών διαστάσεων και την αντίληψη που έχει για το περιβάλλον του, και όλα αυτά μέσα από ένα απλούστατο interface (το παιχνίδι δεν χρησιμοποιεί πάνω από δυο πλήκτρα εκτός από αυτά της κίνησης), μέσα από ένα απλούστατο αλλά πολύ όμορφο γραφικό περιβάλλον και μέσα από έναν απλούστατο αλλά εντελώς πρωτότυπο, φρέσκο και άκρως διασκεδαστικό μηχανισμό, αυτόν των portals. Και το πιο σημαντικό: το παιχνίδι δεν έχει κανένα μα κανένα λάθος, ούτε σε επίπεδο μηχανισμού, ούτε σε επίπεδο σχεδιασμού, ούτε καν σε επίπεδο διάρκειας.

Ένα άλλο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό παίζοντας το Portal είναι το ότι το παιχνίδι αντιπροσωπεύει ακριβώς τις άξιες που θα έπρεπε να αντιπροσωπεύουν όλα τα βιντεοπαιχνίδια: φρεσκάδα, δημιουργικότητα, πρόκληση και φυσικά ψυχαγωγία! Είναι απίστευτο το γεγονός ότι οι περισσότεροι σύγχρονοι τίτλοι ξεχνούν τις βασικές αρχές για τις οποίες ο κόσμος παίζει βιντεοπαιχνίδια, εξωθώντας και τον ίδιο τον κόσμο να τις ξεχάσει και να δίνει σημασία σε δευτερεύοντα στοιχεία όπως το πόσα frames μπορεί να «βγάλει» ένα παιχνίδι στο maximum των details, το πόσα όπλα και τι particle effects θα έχει, αν σκάνε οι ρόδες των αυτοκίνητων, εάν βγαίνει αίμα και πόσο από το κεφάλι του εχθρού, πόσο φανταστική μηχανή φυσικής έχει το οποιοδήποτε παιχνίδι κτλ. Όλα αυτά είναι καλά και άγια, αρκεί να μην γίνονται χάριν εντυπωσιασμού και πρόκλησης ενδιαφέροντος και hype, αλλά να υποστηρίζουν έναν βασικό και ουσιαστικό πυρήνα του gameplay, οποιαδήποτε κι αν είναι αυτός. Το Portal ήρθε από το πουθενά, χωρίς τίποτα από τα παραπάνω, κι όμως είναι απείρως πιο διασκεδαστικός τίτλος από τους περισσότερους next-gen τίτλους στην βιομηχανία.

Γυρνώντας λοιπόν στο θέμα περί next-gen, προσωπικά θεωρώ το Portal ως τον μοναδικό αληθινά next-gen τίτλο αυτή την στιγμή στην βιομηχανία. Δεν πιέζει ασφυκτικά τον παίκτη αλλά τεσταρει την υπομονή του. Δεν τον κάνει να εκνευριστεί, αλλά του δίνει την επιλογή να πράξει όπως αυτός νομίζει σωστότερα. Οι κανόνες του είναι σαφέστατοι αλλά η αντίληψη του παίκτη είναι αυτή που θα πρέπει συνεχώς να αλλάζει ώστε να φανεί αντάξιος της εκάστοτε πρόκλησης που του προσφέρει το παιχνίδι. Αυτή ακριβώς η απλή προσέγγιση είναι που κάνει το Portal να ξεχωρίζει από όλα τα υπόλοιπα βιντεοπαιχνίδια αυτή την στιγμή. Είναι ακριβώς η ίδια προσέγγιση σε στυλ με αυτή την οποία χρησιμοποιούν παιχνίδια όπως το LocoRoco, το Ico, το Shadow of the Colossus και πολλά από τα πιο επιτυχημένα casual games της εποχής μας, όπως το Peggle, το Zuma και το Geometry Wars: μια απλή σε σύλληψη ιδέα, άριστα εκτελεσμένη και διαμορφωμένη ώστε να δώσει αυτό που κάθε βιντεοπαιχνίδι θα έπρεπε να έχει ως πυρήνα του στόχου του. Την διασκέδαση και την ψυχαγωγία.

Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι το Portal θα έχει και συνεχεία. ΟΦΕΙΛΕΙ να έχει συνεχεία, για το καλό της βιομηχανίας, και για το καλό των παικτών. Και πιστεύω ότι θα δούμε ακόμα περισσότερα πράγματα από την Valve και την αφοσίωση που δείχνει στην απορρόφηση της modding σκηνής στην βιομηχανία, από όπου άλλωστε προήλθε και το Portal. Σε ευχαριστώ πολύ Valve που μου υπενθύμισες γιατί διασκέδαζα όταν πρωτόπαιξα βιντεοπαιχνίδια, και ποιος είναι ο λόγος για τον οποίο συνεχίζω να το κάνω.

One and Only?

2007-10-20T04:01:00.000+03:00

Πολύς λόγος γίνεται τους τελευταίους μήνες για την ύπαρξη κάποια στιγμή μιας ενιαίας κονσόλας στην βιομηχανία, ούτως ώστε οι developers να γλιτώσουν χρήμα και χρόνο, οι πωλήσεις να αυξηθούν και οι χρήστες – παίκτες να έχουν στα χέρια τους ένα ενιαίο format για να παίζουν τα παιχνίδια τους. Κάθε τόσο γίνεται λόγος για τα πλεονεκτήματα μιας τέτοιας κατάστασης, για το ότι θα ελευθερωθούν τα χέρια των developers και για το ότι κάτι τέτοιο θα συμφέρει τους πελάτες τους.

Προσωπικά θεωρώ ότι όλα αυτά είναι χαζομάρες. Μου φαίνεται ότι αρχίζει η ίδια η βιομηχανία να φοβάται τον εαυτό της, ότι γιγαντώνεται πολύ γρήγορα και πολύ ακραία. Πρώτα η μεγαλύτερη έκθεση βιντεοπαιχνιδιών στον κόσμο, η Ε3 που γινόταν στο Los Angeles, αλλάζει χαρακτήρα και μένει μισή. Πριν από αυτό είχε καταργηθεί η μεγαλύτερη έκθεση στην Ευρώπη, η ECTS του Λονδίνου, δίνοντας θέση σε μικρότερες εκθέσεις άνευ ουσιαστικής σημασίας για το κοινό και καταλήγοντας στην Games Convention της Λειψίας, μια (επιτέλους) σωστή έκθεση για το Ευρωπαϊκό κοινο. Όλα αυτά έγιναν γιατί οι developers και οι εταιρίες ξόδευαν ένα κάρο λεφτά για να διαφημίσουν τα προϊόντα τους, αντί να διαθέσουν αυτούς τους οικονομικούς πόρους στην ανάπτυξη παιχνιδιών, Και καλά έκαναν.

Γιατί όμως θεωρώ ότι είναι ανεδαφική μια τέτοια σκέψη και εξέλιξη; Υπάρχουν κάποιοι πολύ σοβαροί λόγοι. Ας τους πάρουμε με την σειρά:

1) Τα βιντεοπαιχνίδια γεννήθηκαν μέσα από τον ανταγωνισμό. Μετά την εφεύρεση του πρώτου βιντεοπαιχνιδιού, κάθε προγραμματιστής και μετέπειτα εταιρία που κατασκεύαζε βιντεοπαιχνίδια συνεχώς τα εξέλισσαν ώστε να είναι πιο ανταγωνιστικά και πιο ποιοτικά έναντι του ανταγωνισμού. Το ίδιο ισχύει και με τις κονσόλες. Κάποτε ήταν η Amiga με το Atari ST, το NES με το Master System, το Mega Drive / Genesis με το Super NES, το Saturn με το PlayStation και το Nintendo64 και πλέον το Wii με το XBOX 360 και το PS3. Η κάθε μια από αυτές τις κονσόλες υπήρχε γιατί είχε να δώσει πάντα κάτι το διαφορετικό έναντι του ανταγωνισμού, είτε από πλευράς τεχνολογίας είτε από πλευράς διαφορετικότητας αποκλειστικών τίτλων. Μέσω του ανταγωνισμού η κάθε εταιρία εξωθούσε και εξωθεί τις άλλες να βελτιώσουν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους. Αυτή είναι και η ουσία του ανταγωνισμού, και φυσικά αυτή είναι και η δύναμη του καταναλωτή. Είναι λοιπόν τουλάχιστον ουτοπικό να πειστούν οι εταιρίες που κατασκευάζουν hardware να σταματήσουν να κάνουν κάτι τέτοιο, ειδικά από την στιγμή που έχουν ξοδέψει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια εξελίσσοντας τις κονσόλες τους (ειδικά η SONY, η οποία για την εξέλιξη του επεξεργαστή Cell έχει διαθέσει απίστευτα ποσά).

2) Υπάρχουν εξειδικευμένες εταιρίες οι οποίες ασχολούνται με την έρευνα και ανάπτυξη νέων τεχνολογιών στα γραφικά, τον ήχο, την φυσική και τα οπτικά εφε. Όταν κατασκευάζεται μια κονσόλα, η κατασκευάστρια εταιρία επιλέγει κάποιες από αυτές για την κατασκευή του ανάλογου microchip επεξεργασίας γραφικών, ήχου κτλ. Εάν λοιπόν υπάρξει ένα ενιαίο gaming format, τότε δεν βρίσκω κανέναν λόγο ύπαρξης εταιριών όπως η Nvidia και η Ati (η τελευταία έχει εξαγοραστεί από την εταιρία παραγωγής επεξεργαστών AMD), εταιρίες οι οποίες στηρίζουν τα πάντα στο gaming για την ανάπτυξη καρτών και chip γραφικών. Εάν υπάρξει ένα ενιαίο format για μια δεκαπενταετία (τόσος λένε οι ειδικοί ότι θα ήταν ο χρόνος ζωής μιας τέτοιας κονσόλας) τότε ποιος θα μπορέσει να πείσει αυτές τις εταιρίες να σταματήσουν την ανάπτυξη τέτοιων chip; Και εδώ κάποιος μπορεί να πει «μα αυτές οι εταιρίες στηρίζονται πιο πολύ στο pc gaming, δεν τις νοιάζουν τόσο οι κονσόλες». Συμφωνώ. Έτσι όμως παραδεχόμαστε ότι οι PC gamers θα βρεθούν κάποια στιγμή 5 και 10 ή ακόμα και 15 χρόνια μπροστά σε τεχνολογίες γραφικών και εφε από τους console gamers οι οποίο θα μείνουν κολλημένοι με μια κονσόλα μέχρι κάποιος από την βιομηχανία (μια επιτροπή ίσως; ) να πάρει την απόφαση και να κυκλοφορήσει μια καινούργια. Και ποιος είναι αυτός που θα πείσει τους console gamers ότι κάτι τέτοιο τους συμφέρει; Εκτός εάν πάρουμε την περίπτωση όπου το ενιαίο format θα είναι και επεκτάσιμο. Κάτι τέτοιο όμως πολύ απλά δεν θα έχει κανένα νόημα, γιατί τότε δεν θα διαφέρει σε τίποτα από ένα pc αυτού του είδους η κονσόλα, ακόμα και αν τα κόστη είναι φθηνότερα (που πολύ αμφιβάλλω).

3) Ποιος θα ορίζει την τύχη μιας τέτοιας κονσόλας; Έστω λοιπόν ότι δημιουργείται μια επιτροπή η οποία θα καθορίζει την τεχνολογία που θα χρησιμοποιεί, τον τρόπο με τον οποίο θα γίνεται ο χειρισμός και το είδος του μέσου στο οποίο θα αποθηκεύονται τα παιχνίδια. Ποιος θα επιλέξει αυτή την επιτροπή; Και με τι κριτήρια; Ακόμα κι αν μαζευτούν όλοι οι developers, publishers και εταιρίες παραγωγής hardware σε ένα τραπέζι (πόσο μεγάλο θα πρέπει να είναι αυτό το τραπέζι και πόσος καφές θα πρέπει να υπάρχει εκεί πάνω;!;!;! ) και πουν «ΟΚ, ας το κάνουμε». Με ποιο δικαίωμα θα εξαναγκάσουν τον κόσμο να αγοράσει μια τέτοια κονσόλα ως μονόδρομο; Κάτι τέτοιο καταργεί αυτόματα την έννοια της ελευθερίας επιλογής και του ανταγωνισμού στο εμπόριο. Πολλοί λένε ότι πολλές κατασκευάστριες εταιρίες θα μπορούν να κατασκευάζουν το ίδιο hardware με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Μα τότε ποιος ο λόγος επιλογής; Από την στιγμή που οι δυνατότητες θα είναι ίδιες, πόσο διαφορετικές μπορεί να είναι οι υπηρεσίες που θα προσφέρει η εκάστοτε κατασκευάστρια εταιρία; Έστω ότι θα μπορεί να αναπαράγει μια “ακριβή” κονσόλα μουσικά cd και ταινίες σε DVD, HD-DVD και Blu-Ray Disc, σε αντίθεση με μια πιο “φθηνή” κονσόλα που θα αναπαράγει αποκλειστικά τα βιντεοπαιχνίδια. Μα όλα αυτά είναι ήδη στα χέρια των χρηστών και θεωρούνται αυτονόητα πλέον. Ποιος λοιπόν θα είναι αυτός που θα επιλέξει να παίζει η κονσόλα του ΚΑΙ ταινίες και δεν θα κάτσει να τις απολαύσει στο PC / Home Cinema / DVD player του;

4) Ο παράγοντας Nintendo. Η Nintendo είναι η μόνη εταιρία στον χώρο η οποία στηρίζεται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΗΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ στα βιντεοπαιχνίδια και τις κονσόλες που κατασκευάζει. Το Game Boy είναι οικονομικό φαινόμενο, το Nintendo DS ακολουθεί την ίδια πορεία και το Wii είναι η πρώτη σε πωλήσεις κονσόλα στην παγκόσμια αγορά. Ποιος θεωρεί τον εαυτό του ικανό να πείσει την Nintendo να σταματήσει να κατασκευάζει δικές της αυτόνομες κονσόλες; Ειδικά τώρα που η εταιρία έχει επιλέξει έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο προσέγγισης του χειρισμού και του gameplay, βάζοντας touch screen στο DS και το Wii-Mote στο Wii; Όλα αυτά ήταν αποτέλεσμα κόπων και εξόδων έρευνας και ανάπτυξης, και δεν πιστεύω σε καμία περίπτωση ότι η εταιρία από το Kyoto είναι διατεθειμένη να πετάξει στα σκουπίδια όλα αυτά για να υποστηρίξει ένα ενιαίο format.

Καταλαβαίνω απόλυτα τους λόγους για τον οποίο η βιομηχανία θέλει να υπάρξει ένα τέτοιο μέλλον για το console gaming. Τα κόστη για την ανάπτυξη των βιντεοπαιχνιδιών έχουν φτάσει στα ύψη, οι πωλήσεις δεν είναι πολλές φορές οι αναμενόμενες, τίτλοι οι οποίοι είναι άξιοι αγοράς κατακρεουργούνται από γνωστά franchises τα οποία το μόνο που προσφέρουν κάθε φορά είναι μια απλή ανανέωση και προσθαφαίρεση μηχανισμών και τρόπου έλεγχου, developers και άξιες ομάδες ανάπτυξης διαλύονται λόγω κακών οικονομικών αποτελεσμάτων και τα έξοδα για το marketing και την προώθηση είναι απίστευτα. Οι εταιρίες πλέον είναι αναγκασμένες για να βγάλουν κέρδη να κυκλοφορούν multiformat τίτλους (δηλαδή ο ίδιος τίτλος να μην είναι αποκλειστικός για μια κονσόλα αλλά να κυκλοφορεί και για τις υπόλοιπες ή και για τα pc) ώστε μέσα από τα ports να μπορέσουν να βγάλουν χρήματα, απευθυνόμενοι σε σαφώς περισσότερο κοινο. Λίγοι είναι οι απολύτως αποκλειστικοί τίτλοι πλέον, και οι πιο ποιοτικοί από αυτούς είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, άντε και των δυο!

Αυτό το οποίο όμως θα πρέπει να καταλάβει η ίδια η βιομηχανία είναι ότι ο ανταγωνισμός κάνει καλό. Θα πρέπει να καταλάβει ότι ο κόσμος έχει μάθει να προσκολλάει και να ταυτίζεται με εταιρίες κατασκευής hardware και κονσόλων, γιατί έτσι είναι η ίδια η φύση των βιντεοπαιχνιδιών: ανταγωνιστική! Κανένας gamer δεν πρόκειται ποτέ να πει ότι η κονσόλα που επέλεξε είναι η χειρότερη. Πάντα θα στηρίζει την επιλογή του. Επίσης θα πρέπει να βρουν άλλους τρόπους εξοικονόμησης κεφαλαίων για την ανάπτυξη των βιντεοπαιχνιδιών τους. Οι διαφημίσεις μέσω των βιντεοπαιχνιδιών είναι ένα καλό μέσο, αρκεί να μην γίνεται εις βάρος του ίδιου του παιχνιδιού (σε επόμενο θέμα μου θα αναφερθώ και περαιτέρω σε αυτό το θέμα). Οι χορηγίες είναι άλλο ένα καλό μέσο. Το on-line περιεχόμενο επίσης είναι μια παρά πολύ καλή λύση η οποία δείχνει να είναι το μέλλον για την ανάπτυξη τίτλων και την διάθεση τους (επίσης αναφορά σε επόμενο θέμα, σίγουρα!) , κάτι που μηδενίζει το κόστος κατασκευής και έκδοσης cd και θήκης.

Το πιο σημαντικό μέσο όμως για μένα εξοικονόμησης χρηματικών πόρων είναι η καλύτερη εκμετάλλευση του ανθρώπινου δυναμικού και της νοητικής ικανότητας των developers. Ένα πράγμα το οποίο μου δίδαξε το Okami σαν παιχνίδι, είναι ότι δεν χρειάζεται να έχει ένας τίτλος τα απολύτως κορυφαία γραφικά, την εκπληκτική Αrtificial Intelligence και την τεραστία διάρκεια για να είναι ποιοτικός και άξιος αγοράς. Αυτό που χρειάζεται να κάνει ένας τίτλος είναι να δίνει στον παίκτη μια εμπειρία άξιας επένδυσης χρημάτων. Μια εμπειρία την οποία ο παίκτης θα νιώσει ότι καλώς έδωσε τα λεφτά που έδωσε, μια gaming εμπειρία η οποία θα δικαιολογεί απόλυτα το όποιο κόστος έχει. Κάποιοι στην βιομηχανία (δε θα πω ποιοι) δείχνουν να το έχουν καταλάβει και ακολουθούν τον δικό τους δρόμο. Μακάρι να το συνειδητοποιήσουν και όλοι οι υπόλοιποι. Μέχρι τότε θα μου επιτρέψετε να θεωρώ αδύνατη για τα επόμενα 15-20 χρόνια την ύπαρξη ενιαίας κονσόλας στην βιομηχανία, και θα μου επιτρέψετε να πάω να παίξω και λίγο Okami και ICO γιατί τα έχω παρατήσει και κάθονται στην βιβλιοθήκη…

Mario into Dreams

2007-10-15T02:04:00.000+03:00

Στο προηγούμενο μου θέμα έκανα μια αναφορά στην νέα ελπίδα της Nintendo για παγκόσμια κυριαρχία, το Super Mario Galaxy. Τώρα τελευταία η Nintendo έδωσε στην δημοσιότητα (call me internet) νέα βίντεο τα οποία συνδυάζουν το gameplay με τον τρόπο χειρισμού του Mario, όπου μπορεί να δει κανείς ξεκάθαρα το πώς παίζεται το παιχνίδι με το nun chuck και το WiiMote. (και για του λόγου το αληθές: http://www.eurogamer.net/tv_video.php?playlist_id=5383 )

Αφού λοιπόν είδα προσεκτικά τα εν λόγω βιντεακια, δεν μπορούσε παρά να μου έρθει στο μυαλό ένας άλλος τίτλος ο οποίος έφερε μια μίνι επανάσταση στις κονσόλες. Είναι το Nights into Dreams, το πρώτο αληθινά τρισδιάστατο παιχνίδι για κονσόλες (είχε προηγηθεί το Descent για τα PC ως το πρώτο true 3D παιχνίδι στην βιομηχανία, αλλά δεν έχει και πολύ σημασία), το οποίο μάλιστα είχε στο πακέτο του το πρώτο αναλογικό χειριστήριο για το Saturn καθώς χωρίς αυτό δεν μπορούσε κάποιος να παίξει το παιχνίδι. Ο τίτλος θεωρήθηκε, και όχι άδικα όπως αποδείχτηκε, ένας από τους πιο σημαντικούς και προφητικούς της βιομηχανίας, βάζοντας τις κονσόλες για τα καλά μέσα στην 3D λογική.

Το Nights into Dreams ήταν κάτι το πρωτόγνωρο για τους console gamers καθώς πέτυχε σε πολύ μεγάλο βαθμό τον βασικό του στόχο ο οποίος ήταν οι παίκτες να νιώσουν την αίσθηση της πτήσης. Ενώ λοιπόν τα επίπεδα όπου ο Nights (ο χαρακτήρας του παιχνιδιού ο οποίος πετούσε) ήταν γραμμικά και όχι εντελώς ανοικτά για το gameplay, εν τούτοις η κίνηση με τον αναλογικό μοχλό ήταν αυτή που έπρεπε. Έτσι λοιπόν ο παίκτης είχε την αίσθηση ότι μπορεί να πάει οπουδήποτε (άσχετα εάν αυτό δεν ήταν αλήθεια, μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για τίτλο του 1996).

Εδώ κάποιος γνώστης βεβαίως μπορεί να πει «Για κάτσε ρε φίλε, τι σχέση μπορεί να έχει το Mario Galaxy με αυτό το παιχνίδι;». Πράγματι, το μόνο κοινό ίσως των δυο παιχνιδιών είναι το γεγονός ότι είναι τρισδιάστατα. Εάν πάρουμε όμως την εξελικτική πορεία του τίτλου Mario, τότε υπάρχουν πολλά περισσότερα από αυτό το κοινό χαρακτηριστικό.

Ο πρώτος πλήρως τρισδιάστατος τίτλος Mario ήταν το Mario 64 (Το Super Mario RPG για το Super NES είχε ισομετρική ψευδο-3D κάμερα με απλοϊκά τρισδιάστατα μοντέλα, και ως εκ τούτου δεν μπορεί να θεωρηθεί πλήρως 3D βιντεοπαιχνίδι), ο τίτλος με τον οποίο κυκλοφόρησε η κονσόλα Nintendo 64. Ήταν ο τίτλος ο οποίος δικαιολογούσε απόλυτα την ύπαρξη του αναλογικού μοχλού στο χειριστήριο της κονσόλας (η Nintendo ήταν η πρώτη εταιρία που υποστήριξε τον αναλογικό έλεγχο στο βασικό χειριστήριο κονσόλας) και ο τίτλος ο οποίος απέδειξε ότι οι δισδιάστατοι (2D) μηχανισμοί των κλασσικών platform παιχνιδιών μπορούσαν να μεταφερθούν και να εξελιχθούν άριστα στις τρεις διαστάσεις.

Το Super Mario Galaxy φαίνεται ότι μπορεί να κάνει πλέον το βήμα παραπάνω σε αυτή την εξελικτική πορεία. Προηγουμένως, το Super Mario Sunshine για το GameCube δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμεναν οι φίλοι της Nintendo. Το Galaxy έχει πολλά κοινά στοιχεία με το Super Mario 64: Έχει έναν εντελώς νέο τρόπο χειρισμού, τον οποίο και δείχνει να αξιοποιεί και να εκμεταλλεύεται στο έπακρο. Έχει το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, καθώς, όπως και με το Nintendo 64 και το Mario 64, έτσι και τώρα κανείς δεν είναι απόλυτα σίγουρος του τι μπορεί να περιμένει από αυτόν τον τίτλο, παρά μόνο το ότι είναι ένα Mario και έτσι θα μπορεί κάποιος να βαράει τουβλάκια με ερωτηματικά πάνω τους και να σκοτώνει εχθρούς καθοντας πάνω στα κεφάλια τους. Τέλος, και σημαντικότερο από όλα τα κοινά, έχει πάνω στις πλάτες του τις ελπίδες όλων των fans της Nintendo. Το Mario 64 θεωρείται και είναι παιχνίδι – σταθμός στην ιστορία της βιομηχανίας. Ήταν το παιχνίδι που απέδειξε πως όταν η Nintendo αλλάζει πορεία έχει την ικανότητα να κάνει όλη την βιομηχανία να αλλάξει μαζί της, και συνάμα να μην μπορεί κανείς να την φτάσει.

Πίσω στην σχέση του Nights με το Mario Galaxy λοιπόν. Πιστεύω ότι ενώ σαν τίτλοι είναι εντελώς διαφορετικοί, σαν φιλοσοφία (ανάλογα και με την εποχή τους) έχουν περισσότερα κοινά παρά διαφορές. Το Nights ήταν παιχνίδι – σταθμός γιατί έδωσε μια πρωτόγνωρη αίσθηση στον παίκτη και τον έβαλε στην λογική του τρισδιάστατου κόσμου. Το Mario εξελίσσει αυτό το συναίσθημα, δίνοντας την αίσθηση ότι ο παίκτης έχει πλέον έναν ολόκληρο γαλαξία για να εξερευνήσει, σε ένα πλήρες τρισδιάστατο περιβάλλον. Αυτό το οποίο εντυπωσιάζει είναι το γεγονός ότι το κάνει εξελίσσοντας όλες τις παραδοσιακές αξίες των platform παιχνιδιών, όπως κινήσεις με άλματα, μετάβαση από το ένα επίπεδο στο άλλο, μηχανισμούς πτήσης, στοχευσης και χτυπήματος εχθρών. Παίρνει την κληρονομιά του Nights και του Mario 64 και δείχνει να την ανοίγει σαν τριαντάφυλλο, βάζοντας στο παιχνίδι φρεσκιες ιδέες και προσεγκισεις (φανταζόταν κανείς ότι θα μπορέσει ποτέ ο Mario να γίνει ο ίδιος φάντασμα ή μέλισσα; ) ενώ παράλληλα διατηρεί στο ακέραιο τις κλασσικές platform αξίες.

Κάτι τελευταίο. Έχει ανακοινωθεί επίσημα το sequel του Nights into Dreams για το Wii. Τυχαίο;…

Nights Into Dreams facts: http://en.wikipedia.org/wiki/Nights_into_dreams

Σ.Σ.: Πρέπει να πω οτι το Nights into Dreams δεν ήταν το πρώτο true 3d παιχνίδι για τις κονσόλες, καθώς αυτός ο τίτλος ανήκει στο Jumping Flash. Τo Nights ήταν το πρώτο παιχνίδι με αναλογικό χειρισμό.

...και η Nintendo μένει άφωνη!

2007-10-09T18:03:00.000+03:00

Όλη η βιομηχανία περιμένει έναν από τους πιο αναμενόμενους τίτλους όλων των εποχών (όσο κλισέ ακούγεται πλέον αυτό…), το Super Mario Galaxy. Όλοι περιμένουν να δουν εάν ο τίτλος θα καταφέρει να σταθεί στο ύψος του ονόματος του Mario και, γιατί όχι, να ξεπεράσει τον καλύτερο 3D platform τίτλο όλων των εποχών, το Super Mario 64. Τα μέχρι τώρα δείγματα είναι πολύ θετικά, με φρέσκιες ιδέες πάνω στην εκπληκτική βάση που έδωσε το Mario 64. Υπάρχει όμως στο παιχνίδι ένα φαινόμενο, ένα φαινόμενο το οποίο υπάρχει σε όλους τους τίτλους της Nintendo.

Ο Mario και οι υπόλοιποι χαρακτήρες στο παιχνίδι δεν έχουν φωνή!

Όταν λοιπόν ο παίκτης έρχεται σε επαφή με κάποιον npc (non player character), αντί να αρχίσει μια νορμάλ φωνητική συνομιλία, πετάγεται ένα «μπαλονάκι τύπου κόμικς» διαλόγου με το τι θέλει να πει ο κάθε χαρακτήρας. Έτσι ο παίκτης είναι αναγκασμένος να διαβάσει το κάθε μπαλονάκι, ώστε να μην του ξεφύγει κάτι, αντίθετα με άλλα παιχνίδια όπου υπάρχουν κανονικά voice overs και από κάτω υπότιτλοι.

Με μια πρώτη σκέψη καταλαβαίνουμε ότι αυτό το φαινόμενο αντιτίθεται σε όλες τις αξίες που πρεσβεύει η νέα γενιά των βιντεοπαιχνιδιών, στην οποία ο τεχνικός τομέας έχει πλέον (δυστυχώς, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση) τον πρώτο ρόλο στην ανάπτυξη ενός βιντεοπαιχνιδιού. Και μέσα στον τεχνικό τομέα φυσικά συγκαταλέγεται και ο ήχος. Αυτό όμως είναι κάτι το οποίο φαίνεται να έχει επιλέξει η ίδια η Nintendo. Γιατί;

Η Nintendo είχε πάντα την φήμη της «παιδικής» εταιρίας. Και η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν προσπάθησε σοβαρά να αποτινάξει αυτή την ιδιότητα από πάνω της. Έχουν μείνει στην ιστορία οι εμφανίσεις του Shigeru Miyamoto με ασπίδα και σπαθί στις παρουσιάσεις του Zelda. Ακόμα και ο πιο σκληροπυρηνικός (νεοελληνικά: hardcore) τίτλος της είναι το Metroid Prime, ένα FPS το οποίο είναι μάλλον light σε σχέση με τους υπόλοιπους fps τίτλους στην βιομηχανία (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι κορυφαίο παιχνίδι).

Αυτή της λοιπόν η ιδιότητα οδηγεί και τους τίτλους της. Υπάρχει ένας πολύ σοβαρός λόγος για τον οποίο ο Mario, ο Link, o Bowser και η Princess Peach δεν έχουν κανονικά voice overs, παρά μόνο κάνουν μερικά ηχητικά εφε όταν έρχεται η ώρα να εκφραστούν. Και αυτός ο λόγος είναι η παραμυθένια ατμόσφαιρα του παιχνιδιού. Και αυτή η παραμυθένια ατμόσφαιρα είναι υπεύθυνη για ένα άλλο φαινόμενο που προκαλεί το παιχνίδι, κυρίως λόγω και της ιστορίας που έχει στην βιομηχανία: ο κάθε παίκτης έχει την δική του εντύπωση για το πώς θα πρέπει να είναι η φωνή του πρωταγωνιστή.

Με αλλά λόγια συμβαίνει το εξής: είναι ρίσκο το να γίνουν voice overs πάνω στους τίτλους της Nintendo, τίτλους καταξιωμένους και ιστορικούς. Το ρίσκο που υπάρχει είναι το γεγονός ότι κάθε παίκτης έχει την δικιά του εντύπωση για το πώς θα πρέπει να μιλάει ο Link, o Mario και ο Bowser. Ενώ λοιπόν οι γενικές γραμμές υπάρχουν (δεν μπορεί ο Bowser να έχει μια γλυκιά φωνή), υπάρχει πάντα ο κίνδυνος απογοήτευσης μερίδας των παικτών και των fans των τίτλων της Nintendo.

Έτσι λοιπόν η Nintendo επιλέγει να μην μας δώσει ακόμα τίτλους με πλήρη voice overs, ακολουθώντας την πεπατημένη και δίνοντας σημασία σε πιο σημαντικά ( ; ) θέματα όπως η ροή του gameplay και ο χειρισμός του παιχνιδιού. Το ερώτημα όμως παραμένει: για πόσο ακόμα η Nintendo θα στερεί από τους fan της τις φωνές των ηρώων της; Όντας πλέον συνοδοιπόρος στην νέα τάξη πραγμάτων της βιομηχανίας, έχοντας επιλέξει μια διαφορετική προσέγγιση όσων αφορά τις εμπειρίες που θέλει να δώσει στους gamers, και αποτελώντας πλέον μια πολύ ισχυρή δύναμη οικονομικά και αναπτυξιακά, για πόσο ακόμα θα έχουμε παιχνίδια Mario, Zelda και Metroid «άφωνα»; Και κατά πόσο θα μπορέσει να είναι επιτυχημένη μια αλλαγή εάν και όταν το αποφασίσει η «μαμά» Nintendo;

Η Μάχη... και η Διαδικασία

2007-10-01T16:22:00.000+03:00

Όπως περίπου 2 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον κόσμο, έτσι κι εγώ αγόρασα στις 26 Σεπτεμβρίου το HALO 3 για το XBOX 360. Μάλιστα δεν αγόρασα οποιαδήποτε έκδοση βρήκα μπροστά μου, αλλά είχα ήδη παραγγείλει πριν από 2 μήνες την Legendary Edition του παιχνιδιού, η οποία περιλαμβάνει μια ρεπλικα του κράνους του Master Chief, και μάλιστα αρκετά μεγαλύτερη από ότι πίστευα ότι θα είναι. Η έκδοση αυτή περιλαμβάνει επίσης και 2 DVD δισκάκια με πολύ έξτρα υλικό, το σημαντικότερο των οποίων το making of Halo 3. Δεν θα μπω καν στην διαδικασία να κάνω κάποιο review του παιχνιδιού (αν και το τερμάτισα μέσα σε 24 ώρες πάνω κάτω). Το να βλέπεις όμως τη διαδικασία κατασκευής ενός τέτοιου παιχνιδιού, ενός παιχνιδιού το οποίο υπάγεται στην σφαίρα της εμπειρίας, σε βάζει σε μια διαδικασία σκέψεων και συνειρμών για πολλά πράγματα στην βιομηχανία.

Ένας λόγος για τον οποίο αγοράζω τις συλλεκτικές εκδόσεις κάποιων παιχνιδιών (συνήθως των πολύ αναμενόμενων και εξ ορισμού ΑΑΑ τίτλων) είναι και οι συνεντεύξεις των συντελεστών ή ακόμα καλύτερα τα making of των παιχνιδιών. Αυτό μου δίνει την δυνατότητα να μπω στην διαδικασία ετοιμασίας του παιχνιδιού μέσα από τα μάτια των ίδιων των συντελεστών και να αξιολογήσω, αφότου έχω παίξει (και, ιδανικά, έχοντας τελειώσει) το παιχνίδι, όλη την προσπάθεια και το αποτέλεσμα αυτής. Εάν δηλαδή ο τίτλος έκανε αυτό που υποσχόταν, εάν έκανε παραπάνω, εάν όχι, και γενικά να έχω μια πλήρη διαμόρφωση άποψης πάνω σε αυτόν. Έτσι λοιπόν έχω δει τα making of των HALO 2, HALO 3, Civilization 4, WarCraft III, World Of WarCraft, WoW: The Burning Crusade, Half-Life 2, DOOM 3 και Tomb Raider Anniversary.

Βλέποντας αυτή την διαδικασία, μπορείς να συγκρίνεις τον τρόπο λειτουργίας της εκάστοτε ομάδας. Το μεγαλύτερο κοινό που έχουν οι μεγάλοι developers είναι η συνέπεια και το πάθος που έχουν για την δουλεία τους. Όταν κάποιος ξέρει ότι θα κάτσει και δυο και τρεις και δέκα μέρες συνεχόμενα μέσα στο studio για να μπορέσει να προλάβει τις οριοθετημενες ημερομηνίες που έχει βάλει ο ίδιος, αυτό δείχνει πίστη στην δουλεία του και πάθος για το καλύτερο δυνατό. Είναι αλήθεια ότι τα deadlines είναι μια μεγάλη θηλιά γύρω σου η οποία με την πάροδο του χρόνου μικραίνει όλο και πιο πολύ, μέχρι που να έρθει ο καιρός να καταλάβεις ότι πλέον είναι γύρω από τον λαιμό σου και εσύ πρέπει να κάνεις αυτό που έχεις στο μυαλό σου γρήγορα ώστε την κατάλληλη στιγμή να ξεφύγεις από τον πνιγμό και να γίνεις ήρωας.

Το δεύτερο το οποίο μπορεί να παρατηρήσει κανείς είναι πως πλέον η παραγωγή ενός (καλού) βιντεοπαιχνιδιού είναι μια φοβερά περίπλοκη διαδικασία. Ενώ λοιπόν αυτό μπορεί να το καταλάβει ο οποιοσδήποτε, διαβάζοντας απλά την λίστα με τα ονόματα στο τέλος του manual, είναι ασύλληπτο το για πόσους μήνες θα πρέπει να δουλεύει μια ομάδα για να μπορέσει πλέον να δώσει στο κοινό της βιομηχανίας τον τίτλο τον οποίο θέλει. Πληροφοριακά, το HALO 3 ετοιμαζόταν για περίπου 3 χρόνια, ενώ έναν χρόνο μόνο κράτησε η προπαραγωγη του τίτλου. Εάν λοιπόν βάλουμε μαζί τις διαδικασίες παραγωγής των γραφικών (αρτιστικα και τεχνικά), του πυρήνα του gameplay ( Artificial Intelligence, σχεδιασμός και λειτουργία όπλων και πιστών, εξισορρόπηση των μηχανισμών κτλ), της παραγωγής του ήχου (ηχογραφήσεις, συντονισμός, σχεδιασμός κτλ) και τέλος του playtesting ( χωρίς αυτό δεν υπάρχει βιομηχανία), τότε και μόνο τότε μπορεί κανείς να πάρει μια ιδέα για το τι χρειάζεται για να έρθει στα χέρια του ένας πραγματικά καλός τίτλος, πόσο μάλλον ένας τίτλος τόσο συζητημένος όσο το HALO 3. Υπάρχει λόγος που υπάρχει τόσο hype σε αυτές τις περιπτώσεις…

Σκεπτόμενος λοιπόν όλα τα παραπάνω, πραγματικά δεν δικαιολογώ καθόλου τις εταιρίες οι οποίες προσφέρουν μισοτελειωμένο προϊόν στους πελάτες τους. Καταλαβαίνω ότι και το budget μπορεί να είναι περιορισμένο, και ο χρόνος, ακόμα και το ανθρώπινο δυναμικό. Η απάντηση μου σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η ίδια: ρεαλισμός! Να θέτουν ρεαλιστικούς στόχους και να μένουν πιστοί σε αυτούς. Δεν μπορεί να βγει ένα παιχνίδι της ποιότητας του HALO ή του Grand Theft Auto από μια ομάδα 20 ατόμων συνολικά μέσα σε 8 μήνες. Είναι αδύνατο! Επίσης καταλαβαίνω την ανάγκη για γρήγορο κέρδος στις περιπτώσεις των movie licenses, αλλά όπως δίδαξε και το παιχνίδι King Kong, το παιχνίδι είναι καλύτερα να είναι λίγο αργοπορημένο (που μπορεί άνετα και να μην είναι) αλλά να είναι καλό, παρά να κυκλοφορεί μαζί με την ταινία για να πουλήσει και να είναι χάλια. Σε τελική ανάλυση το ίδιο το παιχνίδι θα πρέπει να λειτουργεί ως προμοταρησμα της ταινίας και όχι το αντίθετο.

Έτσι λοιπόν οι πραγματικά καλοί τίτλοι είναι λίγοι στην βιομηχανία. Το 9αρι και το 10αρι στις βαθμολογίες είναι πλέον τόσο δύσκολο (έως άπιαστο) γιατί έχουν ανέβει πάρα πολύ οι προσδοκίες και η ποιότητα των τίτλων που φέρουν αυτές τις βαθμολογίες. Και προσωπικά πιστεύω ότι έτσι θα έπρεπε να είναι. Δεν θα είχε κανένα νόημα εάν κάθε τίτλος που κυκλοφορούσε ήταν άριστος, όπως δεν μπορεί και κάθε ταινία να είναι αριστουργηματική. Αυτό το οποίο θα πρέπει να γίνεται όμως είναι ο κάθε τίτλος να δικαιολογεί την αγορά του ανάλογα με τους στόχους τους οποίους έχει θέσει. Το God of War δεν είναι καλό παιχνίδι επειδή προσφέρει ιστορική ακεραιότητα και προσεγμένο σενάριο, αλλά είναι καλό παιχνίδι επειδή αυτό που κάνει το κάνει καλά. Όποιος παίζει Pro Evolution Soccer ξέρει ότι μπορεί τα ονόματα να μην είναι πάντα τα αληθινά, αλλά παραβλέπει αυτό το αρνητικό στοιχείο επειδή ο ίδιος ο τίτλος τον αναγκάζει να το κάνει λόγω της ποιότητας του. Έτσι λοιπόν είναι καλύτερα να έχουμε λιγότερους αριστουργηματικούς τίτλους, οι οποίοι όμως πραγματικά δικαιολογούν αυτόν τον τίτλο με την ποιότητα τους, ώστε να εκτιμούμε και τους ίδιους αλλά και τους υπόλοιπους τίτλους πιο εύκολα και πιο συνειδητά.

Ένα μόνο μικρό παράπονο. Καλό το πακέτο, φοβερό το κράνος, καλά τα extras, αλλά για 120 Ευρω είναι έγκλημα να μην υπάρχει ένα cd με το επικό soundtrack ενός πραγματικά κλασσικού πλέον τίτλου. Γιατί ρε Bungie; Τόσο δύσκολο ήταν;…

Congratulations for finishing the fight.

The Reason

2007-09-28T18:08:00.000+03:00

Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται «γιατί παίζω βιντεοπαιχνίδια»; Η απάντηση στους περισσότερους (αν όχι σε όλους) είναι μάλλον προφανής: γιατί είναι ένα είδος διασκέδασης. Δε θα μπορούσα να προβάλω καμία διαφωνία σε αυτή την απάντηση, αυτή όμως είναι μια πολύ μικρή εξήγηση για να μπορέσει να προσδιορίσει το μέγεθος της αλήθειας που κρύβεται πίσω από αυτήν την πρόταση

Όπως σε όλα τα χόμπι, έτσι και στα βιντεοπαιχνίδια θα πρέπει να υπάρξει ένα πρώτο σημείο επαφής. Το δικό μου ήταν πιθανότατα το ίδιο με όλους τους συνομήλικους μου οι οποίοι τυχαίνει να ασχολούνται με τα βιντεοπαιχνίδια: τα coin-ops (νεοελληνικά: ηλεκτρονικά, μπλιμπλικια, ουφαδικα κτλ, you get the point!!! ). Η μαγεία των βιντεοπαιχνιδιών μου χτύπησε την πόρτα πολύ νωρίς, στην ηλικία των 5 ετών. Τότε για πρώτη φορά άρχισα να παίζω pacman, βάζοντας τα κλασσικά 20αρικα στην τρυπούλα, πατώντας το κόκκινο κουμπάκι και παίζοντας με εκείνη την μικρή κίτρινη μπαλίτσα που έτρωγε κουφέτα! Αργότερα ήρθε το bubble – bobble, το OutRun, το ποδοσφαιρακι – τραπεζάκι, το street fighter II, το mortal kombat μέχρι που ήρθε η στιγμή να αποκτήσω την πρώτη μου κονσόλα: ένα Game Gear, το γνωστό έγχρωμο φορητό της SEGA. Φυσικά τότε ήταν η εποχή που μεσουρανούσε το GameBoy της Nintendo, αλλά εγώ ήμουν πάντα SEGικος και μου άρεσε πιο πολύ η εικόνα του Sonic να τρέχει παρά του Μario που ήταν αργός και βαρούσε τούβλα. Γούστα είναι αυτά…

Όπως και όλοι όσοι ακολούθησαν από τότε την βιομηχανία, συνεχίζω να ασχολούμαι πλέον φανατικά (σε σημείο παρεξηγήσεως ίσως) με τα βιντεοπαιχνίδια. Το θέμα είναι «γιατί;». Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι πλέον μια συνήθεια, ίσως και εξάρτηση, η οποία κυλάει στο αίμα μου. Θα μπορούσε κάποιος άλλος να πει ότι είναι κάτι το οποίο έχω μάθει να κάνω καλά και δεν αφήνω. Θα μπορούσε επίσης να πει κανείς ότι αυτό έχω επιλέξει να κάνω. Η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά ισχύουν. Το μεγάλο κίνητρο όμως είναι άλλο.

Για να είναι ένα παιχνίδι επιτυχημένο θα πρέπει να κάνει κάτι καλά. Εάν πάρουμε τα πράγματα από την αρχή ιστορικά και δούμε τα πρώτα παιχνίδια, πχ το Pong, θα δούμε ότι ο πυρήνας ενός παιχνιδιού είναι η πρόκληση. Για να είναι καλό ένα παιχνίδι θα πρέπει να προκαλεί τον παίκτη να κάνει κάτι, και η διαδικασία της πρόκλησης θα πρέπει να είναι έτσι δομημένη ώστε ο παίκτης να έχει κίνητρο για να συνεχίσει να ασχολείται με το παιχνίδι, τόσο ώστε να εκπληρώσει τον στόχο του. Στο pong τα πράγματα ήταν απλά: ένα παιχνίδι τένις μεταξύ δυο αντιπάλων, όπου ο καθένας δε θα έπρεπε να αφήσει την μπάλα (ή μάλλον το pixel) τα περάσει τα όρια της περιοχής του. Από εκεί και πέρα τα πράγματα άρχισαν να εξελίσσονται. Στο frogger έπρεπε να περάσει ο παίκτης τον βάτραχο απέναντι, ξεπερνώντας τα διάφορα φορτηγά στον δρόμο, ποτάμια και ξύλα. Στο pacman έπρεπε να φάει όλες τις κουκίδες της πίστας χωρίς να τον φάνε τα φαντασματακια. Στο Defender έπρεπε να καταρρίψεις όλους τους πυραύλους πριν αυτοί σου κάνουν ρημαδιό την βάση. Βλέπουμε λοιπόν ότι ο πυρήνας είναι ο ίδιος: πρόκληση – διαδικασία – στόχος. Όλο αυτό το concept λοιπόν εστιάζεται στην λέξη που γνωρίζουν όλοι σαν gameplay, το πώς δηλαδή παίζεται ένα παιχνίδι, την διαδικασία που περνάει ο παίκτης παίζοντας έναν τίτλο.

Ένα από τα πολύ σημαντικά στοιχεία ενός παιχνιδιού είναι ο κόσμος του. Το τι πραγματεύεται, το που αναφέρεται και το τι δίνει στον παίκτη να κάνει και να ζήσει. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλά από τα πιο πετυχημένα παιχνίδια στην ιστορία της βιομηχανίας είναι παιχνίδια όπου ο κόσμος τους ήταν κάτι το εντελώς διαφορετικό από αυτό που οι περισσότεροι από εμάς ονομάζουν πραγματικότητα. Παιχνίδια σαν το Zelda, το Mario, το Sonic, το Bladur’s Gate, το Planescape: Torment (ακόμα να βρω εκείνη την αναθεματισμένη γνήσια κόπια), το HALO, το Half-Life είναι παιχνίδια τα οποία δεν βασίζονται στην πραγματική ζωή, αλλά σε ένα εντελώς φανταστικό κόσμο και σενάριο. Το πιο σημαντικό όμως είναι το γεγονός ότι αυτά τα παιχνίδια καταφέρνουν να κάνουν τον παίκτη μέρος του κόσμου τους, μετατρέποντας έτσι την πραγματική φαντασία τους σε φανταστική πραγματικότητα για τον παίκτη. Αυτό όμως το καταφέρνουν μέσα από την εξέλιξη της διαδικασίας του gameplay, όντας σωστά δομημένα και παρουσιάζοντας την πρόκληση ή τις επιμέρους προκλήσεις που βάζουν στον παίκτη έτσι ώστε να τον ιντριγκαρουν, να του δώσουν κίνητρο και σε τελική φάση να τον επιβραβεύσουν για τον κόπο του και την επιμονή του. Στην ουσία είναι μια πολύ απλή λογική. Όσοι όμως έχουν ασχοληθεί σοβαρά με τα βιντεοπαιχνίδια ξέρουν πως δεν υπάρχει τίποτα το απλό όσων αφορά την σωστή δομή και εξέλιξη του gameplay μέσα σε ένα παιχνίδι.

Αυτό που πάντα υποστήριζα και πίστευα είναι το εξής: ότι τα βιντεοπαιχνίδια είναι ένα μέσο το οποίο δίνει την ευκαιρία στον παίκτη να ζήσει καταστάσεις και εμπειρίες τις οποίες δεν πρόκειται ποτέ να ζήσει στην αληθινή ζωή, μέσα όμως από μια διασκεδαστική διαδικασία, μέσα από μια εμπειρία προσπάθειας και επιβράβευσης. Ουσιαστικά τα βιντεοπαιχνίδια, εξιστορώντας πραγματικά όμορφες και δυνατές ιστορίες, δίνουν την ευκαιρία σε κάποιον να διασκεδάσει αλλάζοντας τον εαυτό του, μετατρέποντας τον σε μέρος ενός κόσμου τον οποίο μόνον αυτά μπορούν να προσφέρουν.

Δυστυχώς τα βιντεοπαιχνίδια στην σημερινή εποχή έχουν πέσει στην ίδια παγίδα που έχει πέσει και ο κινηματογράφος: έχουν κορεστει. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου οι εμπειρίες μας ως παίκτες είναι περίπου οι ίδιες κάθε φορά που κυκλοφορεί ένας νέος τίτλος. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου η εξέλιξη των βιντεοπαιχνιδιών έχει στραφεί πιο πολύ στον τεχνικό τομέα και όχι στο πώς θα εμπλουτιστεί η εμπειρία του παίκτη μέσα από αυτά. Όπως είπε και ένας πολύ σημαντικός αρθρογράφος του EDGE, τα γραφικά έχουν σταματήσει να εξελίσσουν το gameplay. Από την στιγμή που περάσαμε στην 3D εποχή, τα παιχνίδια φόρεσαν την ταμπέλα του ρεαλισμού, και το μόνο που προσπαθούν να κάνουν πλέον είναι να προσφέρουν μια ρεαλιστική εμπειρία, ξεχνώντας ένα βασικό πράγμα: ότι ο ρεαλισμός είναι ένα πολύ σχετικό πράγμα σε αυτό το χόμπι. Ένας τίτλος είναι ρεαλιστικός όταν κάνει τον παίκτη να πιστέψει στον κόσμο του, όταν τον κάνει να αισθανθεί μέρος αυτού του κόσμου. Έτσι λοιπόν είναι πολύ πιο ρεαλιστικός ένας τίτλος σαν το Zelda: Ocarina of Time από ότι το Rainbow Six: Vegas, και ας έχει το τελευταίο φοβερή φυσική και αληθινές τρύπες από σφαίρες στους τοίχους.

Το κακό είναι ότι και οι ίδιοι οι παίκτες έχουν δώσει το δικαίωμα στους developers να κοιτάν προς την λάθος κατεύθυνση. Όταν ο παίκτης ζητάει πιο ρεαλιστικές φάτσες, πιο ρεαλιστικά όπλα, πιο ρεαλιστικούς ήχους, ο developers θα προσπαθήσει να κάνει ακριβώς αυτό. Για αυτόν τον λόγο βλέπουμε τίτλους οι οποίοι είναι σχεδόν όμοιοι: γιατί οι ίδιοι οι παίκτες τους ζητάν. Δυστυχώς οι περισσότεροι δεν μπορούν να καταλάβουν πως είναι σημαντικότερο για έναν τίτλο να σε κάνει μέρος της ιστορίας του παρά το να δείχνει σε πραγματικό χρόνο την αλλαγή στην έκφραση του προσώπου του περαστικού όταν βλέπει την σφαίρα να περνάει από δίπλα του. Αυτό έχει να κάνει και με την παιδεία που έχουν οι παίκτες όσων αφορά την βιομηχανία. Έχει δηλαδή να κάνει με το κατά πόσο είναι συνειδητοποιημένοι οι ίδιοι οι πελάτες των εταιριών παραγωγής, οι ίδιοι οι παίκτες που θα αγοράσουν έναν τίτλο για να τον παίξουν. Και έχει να κάνει με τον να ξέρουν τι ζητάνε, αλλά και τι είδους παιχνίδια παίζουν και θέλουν να παίξουν.

Έτσι λοιπόν φτάνουμε στην αρχική ερώτηση: γιατί παίζει κάποιος βιντεοπαιχνίδια; Γνώμη μου είναι ότι πέρα από ένα πολύ όμορφο και επικερδές (ειδικότερα ως προς την πρακτική σκέψη, την εξάσκηση των νοητικών ικανοτήτων του παίκτη και την διασκέδαση του) χόμπι, είναι και μια ευκαιρία για τον άνθρωπο να ξεφύγει από την καθημερινότητα του, να ξεφύγει από την ρεαλιστική ζωή τους και να γίνει μέρος ενός κόσμου τον οποίο θα εξερευνήσει και θα κατακτήσει. Κι ενώ πολλοί θα πουν ότι ακόμα και ένα βιβλίο μπορεί να προσφέρει τα παραπάνω, η αλήθεια είναι ότι ενώ το βιβλίο είναι αξεπέραστο στην διαμόρφωση της φαντασίας, δεν θα μπορέσει ποτέ να προσφέρει στον άνθρωπο αυτό το οποίο προσφέρουν τα βιντεοπαιχνίδια: τον ρόλο του πρωταγωνιστή. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο παίζω βιντεοπαιχνίδια.

Eν Αρχή...

2007-09-24T08:07:00.000+03:00

Η δημιουργία αυτού του blog έχει να κάνει κυρίως με τα videogames (προτιμώ την λέξη "βιντεοπαιχνίδια" για αυτό και θα προσπαθήσω να την χρησιμοποιώ πιο πολύ από τον αγγλικό όρο) και την θεωρητική προσέγγιση της βιομηχανίας από έναν άνθρωπο ο οποίος έχει μεγαλώσει μέσα από αυτά. Φυσικά θα υπάρχει και σχολιασμός και άλλων θεμάτων, ανάλογα πάντα με την ειδησεογραφία και τις συνθήκες που επικρατούν στην Ελλάδα και τον κόσμο. Αποφάσισα να αφήσω ελεύθερο τον σχολιασμό, καθώς πάντα πίστευα στην πολυφωνία και την ελεύθερη έκφραση του οποιουδήποτε πάνω σε οτιδήποτε του κινεί το ενδιαφέρον.
Τα βιντεοπαιχνίδια είναι η κύρια ασχολία μου στον ελεύθερο (και πολλές φορές μη ελεύθερο) χρόνο μου. Οι σκέψεις μου καθημερινά στρέφονται πάνω σε αυτά, στην βιομηχανία που τα παράγει και στην εμπειρία που αυτά μας προσφέρουν. Όντας όμως 25 χρονών και αρκετά παιδεμένος με αυτό το χόμπι, το πρώτο μου θέμα θα ήθελα να στραφεί σε κάτι το οποίο πιστεύω ότι έχει μεγάλη σημασία για ιστορία του χόμπι.

Ρίχνοντας μια ματιά στην θήκη όπου κρατάω την συλλογή μου από βιντεοπαιχνίδια για pc, το μάτι μου έπεσε επάνω σε έναν αρκετά παλιό τίτλο, ο οποίος από πολλούς θεωρείται το κορυφαίο adventure όλων των εποχών: το Grim Fandango. Κοιτώντας τα 2 πολύχρωμα δισκάκια του παιχνιδιού, θυμήθηκα ότι είναι ένας πραγματικά φοβερός τίτλος, αντάξιος του ονόματος της LucasArts και του τίτλου τον οποίο έχει από τους γνωστές της βιομηχανίας,. Μην έχοντας τίποτα καλύτερο να κάνω, μπήκα στην διαδικασία να εγκαταστήσω το παιχνίδι στον υπολογιστή μου για να το ξαναπαίξω, ούτως ή άλλως δεν ήταν μεγάλη η διάρκεια εγκατάστασης και σε ελάχιστο χρόνο θα ήμουν έτοιμος να παίξω.

Αφότου τελείωσε λοιπόν η εγκατάσταση, άρχισα να βλέπω την εισαγωγή του παιχνιδιού. Φοβεροί χαρακτήρες, πραγματικά απολαυστικοί διάλογοι και γενικά το γνωστό στους παλιούς gamers κλίμα των adventures της LucasArts. Και μετά το χάος! Με το που άρχισε το παιχνίδι, παρατήρησα ότι ο χαρακτήρας μου δεν φαινόταν στην οθόνη, αλλά αντ’αυτού ένα μάτσο μπλε και άσπρες γραμμές, οι οποίες με τα πλήκτρα κίνησης του χαρακτήρα το μόνο που έκαναν ήταν απλά να αλλάζουν θέση! Θυμήθηκα όμως ότι το παιχνίδι έχει επιλογή για 3D hardware acceleration. Έτσι μπήκα στο μενού και την ενεργοποίησα. Εκεί όμως τα πράγματα έγιναν χειρότερα! Ο χαρακτήρας δεν φαινόταν πλέον πουθενά στην οθόνη! Αυτό έχει να κάνει με έναν πολύ απλό λόγο: ο υπολογιστής μου (και ειδικότερα η κάρτα γραφικών μου, μια 8800GTS) είναι υπερβολικά καινούργιος για το παιχνίδι.

Αυτό όμως με έβαλε σε κάποιες πολύ απλές και λογικές σκέψεις. Η πρώτη ήταν ότι για να μπορέσω να ξαναπαίξω το παιχνίδι, θα πρέπει να επιστρατεύσω μάλλον το laptop μου, το οποίο είναι σαφώς κατώτερο του desktop υπολογιστή μου. Αυτό όμως είναι μια πολυτέλεια η οποία δεν είναι αυτονόητη. Τι θα γινόταν στην περίπτωση που δεν είχα δεύτερο υπολογιστή; Εάν κάποιος λοιπόν έχει μια αρκετά πλούσια και μεγάλη συλλογή από βιντεοπαιχνίδια, και θέλει να μπορεί να απολαύσει κάποιους παλαιότερους τίτλους χωρίς να είναι αναγκασμένος να μείνει homo sapiens σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο από πλευράς τεχνολογίας, τι πρέπει να κάνει; Να κρατήσει τον παλιό υπολογιστή του; Να κάνει ένα σύστημα με λίγα λεφτά και να βάλει πάνω του windows 98; Να μην ξαναπαίξει ποτέ πια τα παλιά του παιχνίδια;

Ένα άλλο θέμα που προκύπτει όμως έχει να κάνει και με την ιστορική υπόσταση των ίδιων των παιχνιδιών. Πολύ φοβάμαι (εάν δεν είμαι απόλυτα σίγουρος δηλαδή) ότι οι νέες γενιές των gamers δεν θα έχουν ιδέα από ιστορικά παιχνίδια σαν το Grim Fandango, παιχνίδια τα οποία προσέφεραν τα μέγιστα στην εξέλιξη της βιομηχανίας, έδωσαν το έναυσμα για την εξέλιξη των μηχανισμών του gameplay και της συνολικής εμπειρίας που μπορεί να προσφέρει ένα βιντεοπαιχνίδι, και είναι από μόνα τους μνημεία στην μικρή χρονικά ιστορία μιας βιομηχανίας η οποία πλέον κάνει μεγαλύτερα νούμερα πωλήσεων από αυτήν του κινηματογράφου. Ο κάθε νέος παίκτης λοιπόν μπορεί να είναι σε θέση να παίζει με άνεση HALO, Metal Gear Solid, ICO, Need for Speed και Tomb Raider, αλλά δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τι υπήρχε πριν από αυτά τα παιχνίδια. Και αυτό για μένα είναι κάτι το οποίο η βιομηχανία θα πρέπει να διορθώσει. Μια κίνηση που πιστεύω ότι έχει τις ρίζες της σε αυτήν την κατάσταση είναι και τα διάφορα remakes κάποιων μεγάλων τίτλων, όπως για παράδειγμα το Tomb Raider Anniversary. Μπορεί η αιτιολογία να ήταν «Η Lara γυρνάει στις ρίζες της με σύγχρονο gameplay», αλλά εν πολλοίς έχει να κάνει και με την ιστορική υπόσταση ενός τέτοιου τίτλου (και, ας μην γελιόμαστε, και με τους πολύ άσχημους τίτλους που κατακρεουργούσαν το προφίλ και το image της κύριας Croft).

Πιστεύω ότι η βιομηχανία θα πρέπει να προσέξει και λίγο την ιστορία της. Και νομίζω ότι ήδη έχει αρχίσει να το κάνει. Το Live Arcade της Microsoft και το Virtual Console της Nintendo είναι υπηρεσίες οι οποίες είναι στραμμένες προς αυτή την κατεύθυνση. Φυσικά και η ταμπέλα που έχουν στην είσοδο γράφει «gameplay γρήγορα, ευχάριστα και φθηνά», καθώς αυτό προσφέρουν και τα παλιά παιχνίδια ή τα παιχνίδια arcade. Όμως ας μην ξεχνάμε ότι αυτά τα παιχνίδια κάποτε ήταν ο,τι καλύτερο είχε η βιομηχανία διαθέσιμο προς κατανάλωση. Το κακό είναι ότι αυτές οι υπηρεσίες αφορούν τις κονσόλες και όχι το pc, το οποίο ως ενιαία πλατφόρμα δεν δίνει ευκαιρία για τέτοιου είδους κινήσεις.

Καλά θα ήταν οι εταιρίες οι οποίες έχουν εκδώσει τα παλιά παιχνίδια να είχαν και τις ανάλογες υπηρεσίες υποστήριξης τους, έστω με την κυκλοφορία κάποιων patches για απροβληματιστη λειτουργία κάτω από τα νέα λειτουργικά και τις νέες κάρτες. Δεν νομίζω ότι θα ήταν μεγάλος κόπος για την LucarArts να εκδώσει ένα patch με το οποίο οι τίτλοι της (πολλοί από τους οποίους μάλιστα κυκλοφορούν και σε επανεκδόσεις, όπως τα Monkey Island 3 και 4, όλη η σειρά X-Wing και τα Adventures The Dig, Sam & Max Hit The Road και Full Throttle, τα οποία ήταν μαζί με το Grim Fandango σε ένα ενιαίο πακέτο επανακυκλοφορίας ονόματι The Entertainment Pack) θα μπορούν να τρέχουν κάτω από τις νέες κάρτες γραφικών. Το πρόβλημα το οποίο υπάρχει είναι ότι, δυστυχώς για πολλούς από εμάς, πολλές από αυτές τις εταιρίες είτε δεν υπάρχουν είτε έχουν αλλάξει προσωπικό και έχουν σκορπίσει σε άλλες εταιρίες του χώρου.

Είναι κρίμα και να μην μπορούν οι παλιοί παίκτες με νέα μηχανήματα να απολαύσουν τέτοιους τίτλους, και το ότι οι νέοι δεν θα έχουν την ευκαιρία να μάθουν μέσα από τα ίδια τα παιχνίδια την ιστορία του χώρου. Και είναι γνωστό ότι όποιος ξεχνάει το παρελθόν του έχει αβέβαιο μέλλον…